หมาป่ากับลูกแพะ 7 ตัว(นิทานเยอรมัน) นานมาแล้วมีแม่แพะกับลูกแพะ 7 ตัวอาศัยอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง...อยู่มาวันหนึ่งเป็นวันเกิดของ "เมย์ " น้อง ตัวสุดท้องของบ้านแม่แพะจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อเค็กวันเกิด...แม่แพะจึงบอกกับพวกลูก ๆว่า " วันนี้ แม่จะเข้าไปในเมืองนะลูก...ลูก ๆอยู่เฝ้าบ้านกันให้ดีด้วยนะ? " ลูกแพะทั้ง 7ตัวต่างแข่งกันตอบด้วยเสียงอัน ดัง แล้วพร้อมใจกันวิ่งเข้าไปรุมล้อมแม่แพะเอาไว้ " จ๊ะ..แม่ พวกเราจะเฝ้าบ้านกันอย่างดีที่สุดเลยจ๊ะ..แม่ไม่ ต้องห่วงนะ " และก่อนจะออกไปแม่แพะยังสั่งกำชับกับลูก ๆทั้ง 7 อีกครั้งแล้วครั้งเล่าว่า " เมื่อแม่ไม่อยู่ ลูก ๆ อย่าเปิดประตู ให้ใครเข้ามาในบ้านเป็นอันขาดนะ และถ้าใครมาร้องเรียกหรือทำเป็นเสียงแม่ก็ให้ฟังให้ดีนะลูก เสียงแม่ไม่ แหบแห้ง...และเท้าแม่ขาวไม่ดำ ต้องระวังหมาป่าเผื่อมันจะมาหลอกเอา " ลูกทั้ง 7 รับปากแม่เป็นอย่างดี " แม่ไม่ต้องห่วงจ๊ะ ลูกจะไม่ให้หมาป่ามันมาหลอกพวกเราได้หรอกจ๊ะ " แม่แพะเมื่อสั่งลูก ๆเสร็จแล้วก็เตรียม ที่จะออกเดินทางเข้าเมืองไป ..พวกลูกๆวิ่งตามกันออกมาที่หน้าบ้านแม่แพะจึงบอกลูกว่า " ไป ๆไม่ต้องออกมาส่งแม่หรอก รีบเข้าบ้านแล้วก็รีบล๊อกประตูให้ดีด้วยนะลูก " แล้วตรงหลังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆนั้นก็มีเจ้าหมาป่าตัวที่เคยโดนแม่แพะขวิดเอาให้เมื่อไม่นานมานี้ กำลังแอบมองแพะแม่ลูกสั่งเสียกันอยู่อย่าง ตาเป็นมันเลยทีเดียว มันเพียนมาแอบมองและจ้องหาจังวะอยู่เป็นเวลานานแล้วด้วย..." ฮึ ๆๆวันนี้ก็เป็น เหมือนวันเกิดของข้าเหมือนกันแหละ...ฮู่ ๆๆๆแต่เปลี่ยนจากกินเค็กวันเกิดมาเป็นกินพวกลูก ๆแพะทั้ง 7 ตัวนั่นเลย ฮู่ๆๆ เหอๆๆ..น่าอร่อยจริง ๆนะเนี้ย..แค่นึกนี่ก็น้ำลายจะยืดแล้วหละ " มันรอเวลาให้ผ่านไปได้สักพัก....จึงไปเคาะประตูเรียก ทำเป็นเลียนเสียงแม่แพะและพูดว่า" เปิดประตูให้ แม่เข้าไปทีสิจ๊ะ แม่กลับมาแล้วและมีของฝากกลับมาด้วยตั้งเยอะแยะเลย..เร็ว ๆเปิดประตูให้แม่หน่อย " แต่ลูกแพะกลับตอบออกมาว่า " พวกเราไม่เปิดประตูให้หรอก แม่เราเสียงหวานไม่ได้แหบแห้งอย่างนี้หรอก แกมันคือเจ้าหมาป่าน่ะสิ..พวกเราไม่เชื่อหรอก..ไป ไป... " " ว้า...ความแตกหมดเลย...แล้วเสียงหวาน ๆนี่..จะทำยังไงถึงจะเสียงหวานได้ล่ะ..เฮ้อ.. " เจ้าหมาป่าใช้ความ คิดเห็นทีว่าจะต้องไปถามนกฮูกผู้แสนรู้ประจำป่าดูเห็นจะดี เพราะคิดคนเดียวก็ไม่ได้ความ คิดได้ดังนั้น เจ้าหมาป่าจึงนำอาหารมากมายไปกำนัลนกฮูกและถามถึงปัญหาที่ตนอยากจะเสียงหวาน ๆเป็นของ แลกเปลี่ยน นกฮูกจึงยื่นก้อนน้ำตาลกรวดมาให้หนึ่งก้อนเมื่อเจ้าหมาป่ากินก้อนน้ำตาลก้อนนั้นเข้าไป.. เข้าเท่านั้นเอง...เสียงที่แหบแห้งก็กลับกลายเป็นเสียงหวานจ๋อยอย่างกับเสียงผู้หญิงขึ้นมาทันที เจ้าหมาป่าเมื่อเสียงกลับเป็นหวานจ๋อยสมใจแล้ว ก็รีบกลับมาเคาะประตูอีกครั้งและพูด ออกมาด้วยเสียงอันหวานจ๋อยเลยทีเดียวว่า " อะแฮ่ม...เปิดประตูให้แม่ด้วยจ้า...แม่กลับมาแล้วลูก..ซื้อเค็กวัน เกิดกลับมาด้วยจ้า..เปิดประตูสิ " ลูกแพะเมื่อได้ยินเสียงหวานๆอย่างนั้นก็เชื่อว่าเป็นแม่แต่เผอิญพวกลูก ๆแพะ เหลือบไปเห็นเท้าของหมาป่าซึ่งเป็นสีดำสนิทตรงช่องประตูเข้า !! " ว๊าก...เกือบไปแล้ว...ไม่เปิดประตูให้หรอก.. เท้าแม่เราสีขาว ไม่ใช่สีดำอย่างนี้..แกมันเจ้าหมาป่าน่ะสิ...ไม่เปิดให้หรอก..ไป ไปให้พ้น " เจ้าหมาป่ายืนเกาหัว " แช๊ะ...จวนจะได้กินแล้วนะเนี้ย..กลับความแตกเพราะเท้าดำ ๆของข้านี่..เฮ้อ... เดี๋ยวรอก่อนเถอะเดี๋ยวกลับมาใหม่..เฮ้อ..แล้วจะทำยังไงให้เท้าขาวล่ะนี่ " เจ้าหมาป่าจึงกลับไปหานกฮูก อีกครั้งและก็เหมือนเดิมอีกนั่นแหละคือนำอาหารไปกำนัลเพื่อแลกเปลี่ยนอีกตามเคย...นกฮูกจึงมอบถุง แป้งทำขนมปังให้หนึ่งถุง เจ้าหมาป่ามองถุงแป้งทำขนมปังแล้วก็หัวเราะลั่น " โฮ่ ๆๆๆฮู้ๆๆๆก็ใช้แป้งนี่ ทาลงไปเท่านั้นเองก็ขาวแล้ว ฮ่าๆๆๆ " เจ้าหมาป่ารีบนำแป้งในถุงมาทาทั้งมือและเท้าจนขาวไปหมด และด้วยความดีใจที่คราวนี้คงจะได้กินลูกแพะสมใจอยากอย่างแน่ ๆ มันจึงรีบมาเคาะประตูเรียกลูกแพะอีก " เปิดประตูด้วยจ้า แม่กลับมาแล้วลูก " ลูกแพะจึงพูดว่า " ถ้าเป็นแม่เราจริง ก็สอดมือและสอดเท้าเข้ามา ให้พวกเราดูก่อนสิ แล้วพวกเราถึงจะเชื่อ " เจ้าหมาป่ารีบสอดมือและสอดเท้าเข้าไปด้วยความดีใจ " เห็นไหม? เชื่อหรือยังล่ะลูก นี่มือก็ขาว นี่เท้าก็ขาว เห็นไหมเป็นแม่เอง...เชื่อหรือยังจ๊ะ" เมื่อลูกแพะมองเห็นมือและเท้าสีขาวเข้าก็เชื่ออย่างสนิทว่าเป็นแม่แน่ ๆแล้ว จึงกระโดดโลดเต้นกันขึ้นด้วย ความดีใจกันใหญ่ว่าแม่ของพวกตนได้กลับมาแล้ว " เป็นแม่จริง ๆด้วย พวกเราแม่กลับมาแล้ว " พวกลูกแพะ ด้วยความดีใจจึงรีบเปิดประตูออกรับทันที แต่เมื่อเปิดประตูออกมาเท่านั้น " ว๊าย !!!" ไม่มีแม่แพะมีแต่ เจ้าหมาป่าตัวร้ายยืนอ้าปากน้ำลายยืดอยู่นั่น...เจ้าหมาป่าด้วยรอท่าอยู่ก่อนแล้วก็กระโจนเข้าใส่และไล่จับ พวกลูกแพะให้เป็นพันละวันและหัวเราะลั่น " ฮ่ะๆๆๆวันนี้วันเกิดข้านะ...จะกินฉลองให้ไม่เหลือไว้สักตัวหนึ่ง เลยทีเดียว...เป็นลาบปาก...ฮ่า ๆๆๆ" ลูกแพะด้วยความตกใจต่างพากันวิ่งหนีหาที่ซ่อน " ว้าย..แม่จ๋า ช่วยพวกเราด้วย !! " แต่ไหนเลยจะพ้นเงื้อมมือ เจ้าหมาป่าไปได้มันตามจับและโยนเข้าไปในปากกินทีละตัว...ทีละตัว..อย่างสนุกสนาน...แต่น้องเล็กตัวสุดท้อง ที่ชื่อ " เมย์ " นั้นตัวเล็กนิดเดียวและวิ่งไวที่สุดได้วิ่งหนีเข้าไปซ่อนอยู่ในนาฬิกาที่ติดอยู่บนข้างฝา...เจ้าหมา ป่าเลยค้นหาไม่พบ แต่มันก็พยายามตามดมหากลิ่นจนทั่วบ้าน " ฟุ๊ด...ฟิ๊ด..ยังไม่ครบนี่ ยังเหลืออีกตัวหนึ่ง หนีไปซ่อนที่ไหนล่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ถูกกินหรอก ฮ่าๆๆๆ ข้าจะหาจนเจอเองนั่นแหละฮ่าๆๆๆ" เจ้าหมาป่าตามค้นหาไปตามตู้ตามใต้เตียงให้ทั่วบ้านไปหมด..ส่วน " เมย์ "ลูกแพะน้อยนั้นนั่งแอบอยู่ด้วยตัว อันสั่นเทาและด้วยความกลัวอย่างที่สุด...ก็ได้แต่อธิฐานขออย่าให้มันหาจนเจอได้เลย " ฮื่อ ๆๆขออย่าให้มัน หาจนพบเลย ฮื่อๆๆๆ น่ากลัวเหลือเกิน " เจ้าหมาป่าเดินค้นหาไปเรื่อย ๆแล้วมันก็มาหยุดยืนเมียงมอง อยู่หน้านาฬิกาที่เมย์แอบซ่อนอยู่ " " ฮึๆๆ ข้าหาจนหมดทุกที่แล้ว...ฮึ ๆๆไม่มีตรงไหนที่หลบซ่อนได้นอก จากในนาฬิกาอันนี้อันเดียวอย่างแน่นอน ฮ่าๆๆ ..เตรียมตัวได้แล้วเจ้าลาบปากตัวสุดท้ายของข้าเอ้ย.. ฮ่า ๆๆ " ว่าแล้วเจ้าหมาป่าก็ก้าวขาย่องเข้ามา...ไกล้เขามาที่ตัวนาฬิกาที่เมย์ซ่อนอยู่..ใกล้เข้ามาทุกขณะแล้วด้วยสิ... เมย์แพะน้อยนั้น..นั่งหลับตาปี๋ " โอ้ย..เราไม่รอดแน่แล้ว..แม่จ๋าช่วยด้วย " แต่เหมือนกับ สวรรค์ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยแพะตัวน้อยผู้โชคร้ายนั้นเข้าอย่างบังเอิญ...เพราะในขณะที่เจ้าหมาป่ากำลัง ยื่นหน้าเข้าไปเพื่อมองหาจนชิดติดกับนาฬิกาอยู่นั้นก็เผอิญเป็นเวลาที่นาฬิกาได้เวลาตีขึ้นมาพอดิบพอดี... แล้ว !!..ป๊อป.โป๊ะ...นกบอกเวลาที่มีเมย์นั่งอยู่บนหลังตัวนั้นก็พุ่งออกมาด้วยความแรงและตรงเข้าใช้ปากที่ แหลมและแข็งนั้นทิ่มเข้าไปที่ตาของเจ้าหมาป่า..อย่างตรงเป้าและเต็มลักเลยทีเดียว " จ๊าก...โอ้ยเจ็บ ๆๆแว๊ก " เจ้าหมาป่าทั้งเจ็บและตกใจเลยวิ่งหนีออกไปจากที่นั้นในทันทีโดยไม่เหลียวหลังกับมามองอะไรอีกเลย NEXT แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์