"ลูกเป็ดขี้เหร่" เป็นนิทานของนักเล่านิทานชื่อดัง แอนเดอร์เสน นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานเรื่องเอกเรื่องหนึ่งในจำนวนหลายเรื่องของเขา แต่งขึ้นในปีค.ศ. 1835 ใช้บรรยากาศเป็นภาพสร้างสรรของนิทาน ในชนบทของประเทศเดนมาร์กเมืองเกิดของเขาเลยทีเดียว ...นิทานเรื่องนี้เขาต้องการเน้นถึงการผจญภัยและการเจริญเติบโตอย่างน่าสงสาร ของไข่หงส์ใบหนึ่งที่เคราะห์ร้ายพัดหลงเข้าไปอยู่ในเล้าเป็ดที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ของมัน ผลเลยต้องกลายมาเป็น"ลูกเป็ดขี้เหร่ "อย่างที่ว่า.... ข้อคิดของนิทานเรื่องนี้ก็มีอยู่ว่า... แม้จะอ่อนแอมากมายเพียงใด ถ้าเชื่อในอำนาจของพระเจ้า จงอย่าท้อถอย...มีชีวิต อยู่ให้จงได้ แล้วสักวันความสุขก็จะมาถึง....เชื่อสิ...

ภูมิทัศน์ชนบทเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก ขณะนี้กำลังย่างจะเข้าฤดูร้อน ข้าวสาลีก็กำลังออกรวงเหลืองอร่าม แสงแดดสาดส่องบ้านหลังเก่าแสน สวยที่มีคูลึกล้อมรอบจากกำแพงลึกลงไปในน้ำ และที่กอไม้นี้เองได้มี แม่เป็ดนั่งกกไข่อยู่ในรังของมัน ซึ่งไข่พวกนี้ก็ถึงเวลาที่จะแตกออกมา เป็นเป็ดตัวน้อย ๆ และวันนี้แม่เป็ดคิดว่าน่าจะกกพอแล้ว เพราะก็กกมานาน มาก จนไม่ค่อยจะมีใครคิดที่จะมาหา เพราะเป็ดตัวอื่น ๆ นั้นมักชอบที่จะไปว่ายน้ำเล่น มากกว่าที่จะเข้ามาคุยกับแม่เป็ดนั่นเอง... ในที่สุดไข่เป็ดก็แตกฟองออกมาเป็นลูกเป็ด ตัวน้อยที่น่ารัก " จิ๊บ จิ๊บ " ลูกเป็ดส่งเสียงร้องเมื่อพวกมันได้โผล่หัวออกมาจากไข่ " ก้าบ ก้าบ ก้าบ " แม่เป็ดร้อง ลูกเป็ด ทั้งฝูงก็ร้องเลียนแบบขานรับ ก้าบ ก้าบ แล้วมองไปรอบๆอย่างตกใจ "โอ..โลกภายนอกช่างใหญ่โตเสียจริง ! " ลูกเป็ดพากันร้องขึ้น เพราะ เพิ่งได้เห็นที่ว่างมากกว่าเมื่อเวลาที่พวกมันอยู่ในเปลือกไข่เป็นไหน ๆ " ลูกคิดว่าโลกทั้งโลก มีเพียงเท่านี้หรือจ๊ะ " แม่เป็ดถามด้วยความเอ็นดู " มันกว้างไกลไปจน ถึงท้าย สวนโน่นแน่ะ แต่แม่เองยังไปไม่ถึงหรอกนะจ๊ะ เอาหละ มาครบทุกตัวแล้ว ใช่ไหม ? " พูดพลางแม่เป็ดก็ลุกขึ้น " แต่ว่าลูกแม่ยังออกมาไม่หมดนี่ ไข่ใบโต ที่สุดยังไม่แตกอีกแน่ะ แล้วจะมานอนนานแค่ไหนกันนะ แม่ชักจะเหนื่อยแล้วนา "

แม่เป็ดบ่นพลางแต่ก็ก้มลงฟักไข่ใบใหญ่ใบนั้นต่อไป " ว่าไงจ๊ะ...เป็นอย่างไรบ้าง " ยายเป็ดเฒ่าเอ่ยปากถามเมื่อมาเยี่ยมเยียน " มีไข่อยู่ฟองหนึ่ง ฟักนานจังเลยจ๊ะ " แม่เป็ดตอบ " มันไม่ยอมแตก แต่ยายไปดูลูกเป็ดตัวอื่นสิจ๊ะ พวกเขาเป็นเป็ด ที่น่ารักที่สุดเท่าที่ยายจะเคยเห็นเลยนะ พวกเขาเหมือนพ่อเปี๊ยบเลย " ยายเป็ดเฒ่าจึงพูดว่า "ไหนมาดูซิว่าทำไมไข่ที่เหลืออีกฟองจึงไม่ยอมแตกซักที เอ...หรือว่า เธอฟักไข่ไก่งวง ! ฉันก็เคยกกพลาดไปทีหนึ่งแล้ว แล้วตัวเองก็มาเสียใจเพราะ ลูกหลงพวกนั้น เขากลัวน้ำ ไม่ยอมลงน้ำ! ไหนขอฉันดูไข่นั่นหน่อยเถอะ นั่นไงล่ะ ไข่ไก่งวงเลยหละ เธอต้องปล่อยให้มันนอน อยู่นั่นแหละ แล้วออกไปสอนลูกตัวอื่น ๆ ให้หัดว่ายน้ำดีกว่า " " เฮ้อ แต่ว่าฉันเองยัง อยากกกต่อไปอีกสักนิด " แม่เป็ดแสดงความต้องการ " ไหน ๆ ก็กกมาแล้วตั้งนาน กกต่ออีกนิด คงไม่เป็นไร " " ตามใจหล่อนก็แล้วกัน " ยายเป็ดเฒ่าตอบ พลางเอ่ยปาก ขอลากลับ และแล้วในที่สุดไข่ใบใหญ่ก็แตกออกมา "จิ๊บ จิ๊บ " ลูกตัวน้อยส่งเสียงร้อง เรียก พลางดิ้นกระดุกกระดิกออกมาจากเปลือกไข่ มันตัวโต และดูน่าเกลียดเชียว แม่เป็ดจ้องดู " ตอนนี้ออกมาเป็นลูกเป็ดตัวโค่งกว่าใครเขา " แม่เป็ดเย้า " ตัวอื่น ๆ เขาไม่เห็นเหมือนอย่างนี้เลย รึว่าจะเป็นลูกไก่งวงจริง ๆ ซะแล้ว ไว้คอยดูตอนลงน้ำ ก็คงจะรู้ความจริงกันถ้าไม่ลงละก็จะเตะให้น่าดูเชียว "

วันต่อมาเป็นวันที่อากาศดีเหลือเกิน พระอาทิตย์สาดส่องแสงจ้าสว่างไสว แม่เป็ดจึงพาลูก ๆ มายังริมบึง นางกระโดดลงน้ำเสียงดัง " ตูม " นำหน้าลูก ๆ พลางร้องเรียก" ก้าบ ก้าบ " ลูกเป็ดแต่ละตัวต่างกระโดดลงน้ำมันจมหัวลงน้ำ แล้วโผล่ขึ้นมาใหม่ ทุกตัวลอยคอว่ายอย่างสวยงาม ต่างใช้เท้ากระพุ้งน้ำเล่นอย่าง สบายใจ และแม้แต่เจ้าลูกเป็ดขี้เหร่สีเทาตัวนั้นก็ยังลงเล่นว่ายน้ำด้วย " นั่นมัน ไม่ใช่ลูกไก่งวงนี่นา " แม่เป็ดพูด " ลองดูการใช้ขาตีน้ำสิ ทำได้ดี๊ดี การทรงตัว ก็แสนจะสง่า นั่นแหละลูกในอกเชียวนะนี่ ความจริงถ้าดูให้ดีก็หล่อไม่ใช่เล่น เหมือนกัน ก้าบ...ก้าบ...ไหนลูกมานี่ซิ แม่จะพาไปเที่ยวยังโลกภายนอก แล้วจะ พาลูกไปที่เล้าเป็ด แต่ลูกต้องคอยอยู่ใกล้ ๆ แม่นะจ๊ะ จะได้ไม่โดนเหยียบเอา และก็จะไม่ถูกพวกแมวคาบเอาไปกินด้วย "

เมื่อแม่เป็ดพาลูก ๆ มาถึงที่เล้าเป็ด ตอนนั้นกำลังเกิดศึกแย่งหัวปลาไหลกัน ระหว่างเป็ดสองครอบครัว แต่แล้วแมวก็มาดอดเอาหัว ปลาไหลไปกินเสีย จนได้ " เอ้า...เร็ว มาหัดใช้ขากันนะลูก " เสียงแม่ให้กำลังใจ " ลูกจ๋า ลูกต้อง รู้จักก้าวขาให้มั่นคงนะจ๊ะ ต้องรู้จักค้อมหัวให้เป็ดเฒ่าที่ยืนอยู่มุมโน้นด้วย ท่านเกิดมาในสกุลสูงกว่าใคร ๆ สืบสายเลือดสเปนมาตั้งแต่ดั้งเดิมทีเดียว และด้วยเหตุนี้ท่านจึงมีรูปร่างใหญ่โตอย่างที่ลูกเห็น เอ้า...ลูก เร็วเข้า กางนิ้วออกนะ เป็ดที่ผ่านการฝึกอบรมบ่มนิสัยมาอย่างดีจะต้องรู้จักเหยียดนิ้ว ออกให้เต็มที่เหมือนอย่างที่บรรพบุรุษที่ผ่านมาได้กระทำนะจ๊ะ แล้วก้มหัวลงพร้อมกับต้องพูดว่า " ก้าบ ก้าบ "" ลูกเป็ดทำตาม แต่เป็ดตัวอื่น ๆ ที่ยืนอยู่โดยรอบพอเห็นลูกเป็ดตัวโค่งเข้าเท่านั้น ก็พากันร้องเสียงขรมว่า " ดูสิ...เดี๋ยวเราก็มีไอ้พวกชั้นต่ำนี่มาเข้าฝูงอีกหรอก ยังกะ เรามีเป็ดไม่พองั้นแหละ ต๊าย..ตาย...ดูสารรูปของเจ้าลูกเป็ดตัวนั้นสิ เจ้าตัวนี้เราทน มันไม่ได้อีกร็อก" แล้วเป็ดตัวหนึ่งก็บินหวือเข้าไปจิกลูกเป็ดเข้าที่คอ

" ปล่อยลูกฉันนะ " แม่เป็ดร้องห้าม " เขาไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย " " ถูกแล้วย่ะ แต่มันตัวใหญ่เกินไป แล้วก็ดูประหลาดพิลึก" เป็ดตัว ที่เข้าไปจิกแก้ตัว " ฉันเลยต้องไล่มันไปให้พ้น " " ก็ไอ้ ลูกตัวอื่น ๆ มันน่ารัก ทั้งน้าน " พ่อเฒ่าเป็ดตัวหนึ่งพูด " เขาน่ารัก กันทุกตัว ยกเว้นตัวนั้นตัวเดียว มันผิดใครเขา ฉันอยากให้เธอปรับปรุงแก้ไขเขาให้ ดีขึ้นสักหน่อยนะ " " มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พ่อเฒ่า " แม่เป็ด อุทธรณ์ " แม้ว่าเขาจะไม่หล่อ แต่เขาก็ว่ายน้ำได้ดีเหมือนลูกตัวอื่น ๆ เออ ฉันพอจะกล้าพูดได้ว่าดีกว่าตัวอื่นอยู่สักหน่อยเสียด้วย ฉัน เชื่อว่าโตขึ้นเขาคงจะ สวยกว่านี้ อาจจะตัวเล็กลงสักหน่อย เขาคงอยู่ในไข่นานเกินไป เลยรูปร่างออกมา ไม่ได้สัดส่วน " แม่เป็ดพูดแก้ตัวให้ แต่พ่อเฒ่าเป็ดดูไม่ได้ใส่ใจฟังสักเท่าไหร่ มันหันไปจิกปลาไหลเอามาป้อนลูกเป็ดตัวอื่น ๆอย่างเอ็นดู ยกเว้นลูกเป็ดขี้เหร่ ที่น่าสงสารตัวเดียว...ที่ต้องยืนหลบคิดเสียใจอยู่ตัวเดียว

ลูกเป็ดขี้เหร่อาภัพที่ออกจากไข่มาหลังสุดนี่สิ ขี่เหร่เหลือใจ ทั้งถูกจิก ถูกผลัก และถูกค่อนแคะจากพวกเป็ดไก่ทั้งหลาย "มันตัวโตเกินไป" ทุกตัวพูด ลูกเป็ดที่น่าสงสารไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร มันเวทนาตัวเองเป็นที่สุด ที่มัน ช่างตัวโตน่าเกลียดจนกลายเป็นตัวตลกสำหรับใคร ๆ ในลานเป็ดไปโดยปริยาย วันแรกก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่วันต่อ ๆ ไปก็ยิ่งร้ายขึ้นทุกที ทุกตัวตามล่าลูกเป็ด ที่น่าสงสาร แม้กระทั่งพวกพี่ ๆ ของมันเองก็ข่มขู่มัน พากันพูดตลอดเวลา ว่า " ขอให้แมวมันคาบเอาไปกินเสียเถิด...เจ้าตัวยุ่ง " และในที่สุดแม้แต่แม่ของมันเอง ก็ยังพูดว่า " ไปให้พ้นหูพ้นตาฉัน เถิดไป๊" เป็ดก็ไล่จิกมัน ไก่ก็ไล่ตีมัน และแม้แต่ เด็กเลี้ยงเป็ดไก่ก็ยังจะเตะมันเล่นอีกเสียด้วย...

ลูกเป็ดขี่เหร่อาภัพ สุดที่จะทนต่อไปได้อีกแล้ว มันตัดสินใจเดินหนี โดยเดินข้ามแนวป่าไป ทำให้พวกนกเล็ก ๆ ในพุ่มไม้ถึงกับตกใจผวา " พวก เขา ตกใจเพราะฉันขี้ริ้วขี้เหร่นี่เอง " ลูกเป็ดหลับตาลงทั้ง ๆ ที่กำลังวิ่งหนี.. มันวิ่งและวิ่งมาจนถึงบึงใหญ่บึงหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะมีพวกเป็ดป่าอาศัยอยู่ และนอนอยู่ที่นั่นตลอดทั้งคืนด้วยความเหน็ดเหนื่อยและเศร้าโศกเสียใจ กับชีวิตอันน่าท้อแท้นี้ยิ่งนัก

หน้า 1   หน้า 2   หน้า 3

รักเธอเท่าฟ้า...โดยสุขุมาลย์