ลูกเป็ดขี้เหร่ ภูมิทัศน์ชนบทเป็นภาพที่สวยงามนัก ขณะนี้กำลังเข้าฤดูร้อน ข้าวสาลีกำลังออกรวงเหลืองอร่าม แสงแดดสาดส่องบ้านหลังเก่าแสนสวยที่มีคูลึกล้อมรอบจากกำแพงลึกลงไปในน้ำ และที่กอไม้นี้เองได้มีแม่เป็ดนั่งกกไข่อยู่ในรัง ซึ่งไข่พวกนั้นกำลังจะแตกออกมาเป็นเป็ดตัวน้อย ๆ และวันนี้แม่เป็ดคิดว่าน่าจะกกพอแล้ว เพราะกกนานมาก จนไม่ค่อย มีใครจะมาหา เพราะเป็ดตัวอื่น ๆ มักชอบไปว่ายน้ำเล่นมากกว่าที่จะว่ายเข้ามาคุยกับแม่เป็ดที่ส่วนมากก็จะชอบนั่งอยู่แต่ที่ จะกกไข่นั้นอยู่อย่างเดียว ในที่สุดไข่เป็ดก็แตกฟองออกมาเป็นลูกเป็ดตัวแล้วตัวเล่าตามกันมา " จิ๊บ จิ๊บ " ลูกเป็ดส่งเสียงร้อง ไข่ทั้งหมดมี ชีวิตขึ้นมาและโผล่หัวออกจากไข่ " ก้าบ ก้าบ ก้าบ " แม่เป็ดสอน ลูกเป็นทั้งฝูงเลยร้องขานรับ ก้าบ ก้าบ ให้เหมือนแม่ เป็ดมากที่สุด " อุแม่เจ้า โลกนี้ทำไมถึงได้ใหญ่โตมโหฬารอย่างนี้ ! " ลูกเป็ดต่างพากันอุทาน เพราะเพิ่งได้เห็นที่ว่างมาก กว่าเมื่อคราวที่อยู่ในเปลือกไข่ " ลูกคิดว่าโลกทั้งโลกมีเพียงเท่านี้หรือจ๊ะ " แม่เป็ดถามด้วยความเอ็นดู " มันกว้างไกลไปจน ถึงท้ายสวนโน่นแน่ะ แต่แม่เองยังไปไม่ถึงหรอกนะจ๊ะ เอาหละ มาครบทุกตัวแล้วใช่ไหม ? " พูดพลางแม่เป็ดก็ลุกขึ้น " แต่ว่าลูกแม่ยังออกมาไม่หมดนี่ ไข่ใบโตที่สุดยังไม่แตกอีกแน่ะ แล้วจะมานอนนานแค่ไหนกันนะ แม่ชักจะเหนื่อยแล้วนา " แม่เป็ดบ่นพลางแต่ก็ก้มลงฟักไข่ใบใหญ่ต่อไป " ว่าไงจ๊ะ...เป็นอย่างไรบ้าง " ยายป็ดเฒ่าเอ่ยปากถามเมื่อมาเยี่ยมแม่เป็ด " มีไข่อยู่ฟองหนึ่ง ฟักนานจังเลยจ๊ะ " แม่เป็ดที่กำลังฟักไข่ตอบ " มันไม่ยอมแตก แต่ยายไปดูเป็ดตัวอื่นสิจ๊ะ พวกเขาเป็นเป็ด ที่น่ารักที่สุดเท่าที่ยายเคยเห็นเลยนะ พวกเขาเหมือนพ่อเปี๊ยบเลย " ไหนมาดูซิว่าทำไมไข่ที่เหลืออีกฟองจึงไม่ยอมแตกซักที " ยายเป็ดเฒ่าพูด " เอ...หรือว่าเธอฟักไข่ไก่งวง ! ฉันก็เคยกกพลาดไปทีหนึ่งแล้ว แล้วตัวเองก็มาเสียใจเพราะลูกหลงพวกนั้น เขากลัวน้ำ ฉันอุตส่าห์เรียกแล้วเรียกอีก ทั้งเรียกทั้งจิก ก็ไม่ลง ไหนขอฉันดูไข่นั่นหน่อยเถอะ นั่นไงล่ะ ไข่ไก่งวงเลยหละ เธอต้องปล่อยให้มันนอนอยู่นั่นแหละ แล้วออกไปสอนลูกตัวอื่น ๆ ให้หัดว่ายน้ำดีกว่า " " เฮ้อ แต่ว่าฉันเองยังอยากกกต่อไปอีกสักนิด " แม่เป็ดแสดงความต้องการ " ไหน ๆ ก็กกมาแล้วตั้งนาน กกต่ออีกนิด คงไม่เป็นไร " " ตามใจหล่อนก็แล้วกัน " ยายเป็ดเฒ่าตอบ พลางเอ่ยปากขอลากลับ และแล้วในที่สุดไข่ใบใหญ่ก็แตกออกมา "จิ๊บ จิ๊บ " ลูกตัวน้อยส่งเสียงร้องเรียก พลางดิ้นกระดุกกระดิกออกมาจากเปลือกไข่ มันตัวโต และดูน่าเกลียดเชียว แม่เป็ดจ้องดู " ตอนนี้ออกมาเป็นลูกเป็ดโค่งกว่าใครเขา " แม่เป็ดเย้า " คนอื่น ๆ เขาไม่เห็นเหมือนอย่างนี้เลย รึว่าจะเป็น ลูกไก้งวงจริง ๆ ซะแล้ว ไว้คอยดูตอนลงน้ำก็คงจะรู้ความจริงกัน ถ้าไม่ลงละก็จะเตะให้น่าดูเชียว " วันต่อมาเป็นวันที่อากาศดีเหลือเกิน พระอาทิตย์สาดส่องแสงจ้าสว่างไสวไปหมด แม่เป็ดจึงพาลูก ๆ มายังริมบึง นางกระโดดลงน้ำเสียงดัง " ตูม " นำหน้าลูก ๆ พลางร้องเรียกลูก ๆ " ก้าบ ก้าบ " ลูกเป็ดแต่ละตัวต่างกระโดดลงน้ำ มันจมหัวลงน้ำแล้วโผล่ขึ้นมาใหม่ แล้วลอยคอว่ายอย่างสวยงาม ลูกเป็ดต่างใช้เท้ากระพุ้งน้ำเล่นสบายใจ แม้แต่เจ้าลูก เป็ดขี้เหร่สีน้ำตาลตัวเล็กที่สุดตัวนั้นยังลงเล่นว่ายด้วย " นั่นมันไม่ใช่ลูกไก่งวงนี่นา " แม่เป็ดพูด " ลองดูการใช้ขาตีน้ำสิ ทำได้ดี๊ดี การทรงตัวก็แสนจะสง่า นั่นแหละลูกในอกเชียวนะนี่ ความจริงถ้าดูให้ดีก็หล่อไม่ใช่เล่นเหมือนกัน ก้าบ...ก้าบ...ไหนลูกมานี่ซิ แม่จะพาไปเที่ยวยังโลกภายนอก แล้วจะพาลูกไปที่เล้าเป็ด แต่เจ้าจะต้องอยู่ใกล้ ๆ แม่นะ ไม่งั้นเดี๋ยวโดนใครเหยียบเข้าให้ เวลาเดินต้องคอยระวัง ๆ แมวไว้ด้วยนะลูก " แม่เป็ดพาลูก ๆ มาถึงที่เล้าเป็ด กำลังเกิดศึกแย่งหัวปลาไหลกัน ระหว่างเป็ดสองครอบครัว แต่แล้วแมวก็มาดอดเอาหัว ปลาไหลไปกินเสียจนได้ " เอ้า...เร็ว มาหัดใช้ขากันนะลูก " เสียงแม่ให้กำลังใจ " ลูกจ๋า ลูกต้องรู้จักก้าวขาให้มั่นคงนะจ๊ะ ต้องรู้จักค้อมหัวให้เป็ดเฒ่าที่ยืนอยู่มุมโน้นด้วย ท่านเกิดมาในสกุลสูงกว่าใคร ๆ สืบสายเลือดสเปนมาตั้งแต่ดั้งเดิมทีเดียว เลยนะ และด้วยเหตุนี้ท่านจึงมีรูปร่างใหญ่โตอย่างที่ลูกเห็น เอ้า...ลูก เร็วเข้า กางนิ้วออกนะ เป็ดที่ผ่านการฝึกอบรมบ่มนิสัย มาอย่างดีจะต้องรู้จักเหยียดนิ้วออกให้เต็มที่เหมือนอย่างที่บรรพบุรุษได้ทำมานะจ๊ะ แล้วก้มหัวลงแล้วพูดว่า " ก้าบ ก้าบ " ขณะที่แม่เป็ดกำลังสอนลูก ๆ อยู่นั้น เป็ดตัวอื่น ๆ ต่างหันมามองแล้วพูดเสียงดังว่า " ดูนั่น เรามีเป็ดฝูงใหม่เพิ่มมาอีกแล้ว ยังกับว่าที่มีอยู่แล้วมันไม่พอยังงั้นแหละ มันดูยังไง ๆ อยู่นา ไอ้ลูกเป็ดตัวนั้น ฉันไม่เอาด้วยนะ " สิ้นคำก็มีเป็ดตัวหนึ่งบินหวือ มาจิกคอลูกเป็ดขี้เหร่ทันที " ปล่อยลูกฉันนะ " แม่เป็ดห้าม " เขาไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย " " มันก็ใช่...แต่ว่าลูกแกมัน ตัวโตประหลาดเกินไปหน่อย น่ากลัวออก " เป็ดตัวที่เข้าไปทำร้ายแก้ตัว " ฉันเลยต้องไล่มันไปให้พ้น " " ก็ไอ้ลูกตัวอื่น ๆ มันน่ารัก ทั้งน้าน " แม่เฒ่าเป็ดพูด " เขาน่ารักกันทุกตัว ยกเว้นตัวนั้นตัวเดียว มันผิดใครเขา ฉันอยากให้เธอปรับปรุงแก้ไขเขาให้ดีขึ้นสักหน่อยนะ " " มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ท่านแม่เฒ่า " แม่เป็ดอุทธรณ์ " แม้ว่าเขาจะไม่หล่อ แต่เขามี อารมณ์ดีเหลือเกิน ว่ายน้ำเขาก็ว่ายได้ดีเหมือนลูกตัวอื่น ๆ เออ ฉันพอจะกล้าพูดได้ว่าดีกว่าตัวอื่นอยู่สักหน่อยเสียด้วย ฉัน เชื่อว่าโตขึ้นเขาคงจะสวยกว่านี้ อาจจะตัวเล็กลงสักหน่อย เขาอยู่ในไข่นานเกินไปหน่อย เลยรูปร่างออกมาไม่ได้สัดส่วน " พูด พลางแม่เป็ดก็หันไปไซ้ขนลูกเป็ดน้อย แต่ลูกเป็ดอาภัพที่ออกจากไข่มาหลังสุดนี่สิ ขี่เหร่เหลือใจ ทั้งถูกกัด ถูกผลักไส เป็นที่รังเกียจของสัตว์ทุกตัว รวมทั้งจากฝูงไก่ และนกกระทาด้วย ในข้อหาที่เหมือนเดิม ๆ อีกนั่นแหละที่ว่า " ตัวใหญ่เกินไป " พวกมันต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ลูกเป็ดอาภัพ กระอักกระอ่วนใจ ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะทนอยู่ต่อไปดีหรือปล่าว หรือว่าถอยหนีให้ห่างออกไปดี มันอยู่อย่างไม่มีความสุขเลย เพราะตนเองนั้นสุดแสนจะขี้เหร่ และถูกหัวเราะเยาะอยู่ทุกวี่ทุกวันทั่วทั้งเล้าเป็ดเลยทีเดียวก็ว่าได้ วันแรกนั้นผ่านไปได้อย่างกระท่อนกระแท่นเต็มทน แล้ววันต่อ ๆ มาสถานการณ์ก็ยิ่งแย่ลงมากกว่าเดิม เพราะลูกเป็ดน้อยโดน ถูกไล่จิกและกลั่นแกล้งทุกวัน แม้แต่พี่ ๆ ก็เถอะต่างก็พากันรังเกียจ บางครั้งถึงกับออกปากพูดเป็นเชิงประชดว่า " เมื่อไหร่ น้า...ที่แมวมันจะคาบไปกินเสียที ไอ้ตัวน่ารังเกียจ " และถึงแม่เป็ดเองก็เถอะ ถึงกับออกปากบอกว่า " ทางที่ดีลูกไปอยู่เสียให้ ไกลก็ดีนะลูก " สิ้นคำแม่เป็ด ลูกเป็ดตัวอื่น ๆ ก็รุมกันเข้าจิกทับเข้าไปให้อีก ลูกเป็ดอาภัพสุดที่จะทนต่อไปได้อีกแล้ว จึงตัดสินใจบินหนีข้ามแนวป่าไป ทำให้พวกนกเล็ก ๆ ในพุ่มไม้ถึงกับตกใจผวา " พวก เขาตกใจเพราะความน่าเกลียดของฉันแน่เลย " ลูกเป็ดคิดในใจพลางหลับตาลง แต่ยังคงวิ่งออกไปข้างหน้าไม่ยอมหยุดยั้ง วิ่ง มาไกลจนเหนื่อยอ่อน และเมื่อหมดแรงมันก็ล้มลงนอนหลับ ณ ริมบึงใหญ่ที่มีเป็ดป่าอาศัยอยู่บึงหนึ่งซึ่งไกลออกมาจากเล้าเป็ด ที่มันได้เคยอาศัยและกำเนิดลืมตาออกมามองโลกที่แสนจะโหดร้าย.... รุ่งเช้าเมื่อฝูงเป็ดป่าตื่นขึ้นมา พวกมันต่างกรูกันเข้ามาดูสมาชิกใหม่ " เธอเป็นเป็ดพันธุ์ไหนกันล่ะฮึ " ต่างพากันเอ่ยปากถามไถ่ ลูกเป็ดหันมองตัวโน้นทีตัวนี้ทีเป็นการทักทายอย่างสุภาพที่สุด " แกนี่มันน่าเกลียดพิลึก " เป็ดป่าเอ่ยปาก " แต่ก็ไม่ต่างไปจาก พวกเรานักหรอก แต่อย่าเผลอมาแต่งงานกับพวกเราได้เป็นพอ " น่าสงสาร เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องแต่งงานเลย สิ่งที่ปรารถนาสูง สุดขณะนี้ก็คือ ขอให้มีฝูงอยู่ มีที่นอนที่กินและอยู่ใกล้แหล่งน้ำเพียงเท่านั้นเป็นพออย่างเดียวเอง พออยู่ได้สักสองสามวันอยู่ ๆ ก็เกิดเสียงดัง " ปัง ! ปัง ! " เป็นเสียงปืนดังแหวกอากาศลอยมาเหนือหัวพวกเขา และแล้วเป็ด ป่าสองตัวก็ตกลงมาสลบแน่นิ่งอยู่ในบึงใหญ่และตายทันที ทำให้น้ำในบึงแดงฉานไปด้วยเลือด ปัง ! ปัง ! เสียงปืนดังขึ้น มาอีกครั้ง แล้วตามด้วยเสียงปืนอีกสองนัด ทำให้ฝูงเป็ดป่าบินหนีแตกฝูงกันให้จ้าละหวั่น แล้วยังเสียงดังไล่หลังมาอีก ทีนี้เป็นการล่าสัตว์ครั้งยิ่งใหญ่ ซึ่งได้ถูกเริ่มขึ้น บรรดานักล่าสัตว์ทั้งหลายอยู่รายล้อมรอบบึงมากมาย บางคนนั้นนั่งแฝงกายนิ่ง อยู่บนกิ่งไม้เหนือน้ำ ควันปืนสีเทาลอยตัวอยู่เหนือพุ่มไม้ทึบครึ้มและเหนือน้ำ เบื้องล่างสุนัขล่าเนื้อกำลังเห่ากรรโชกอยู่ในโคลน จ๋อม จ๋อม พงอ้อป่ากกแหวกราบออกเป็นทาง ลูกเป็ดที่น่าสงสารตกใจตัวสั่น มันเอาหัวซุกลงใต้ปีก ด้วยความกลัวในขณะที่ มันต้องเผชิญหน้ากับสุนัขตัวใหญ่ที่มีลิ้นยาวห้อยออจากปาก ตาวาวดูน่ากลัวยิ่งนัก อ้าปากกว้างเห็นเขี้ยวแหลมคมหมายจะ ขย้ำหัวลูกเป็ดขี้เหร่ แต่เจ้าสุนัขล่าเนื้อตัวนั้นเมื่อมองเห็นเป็ดน้อยที่แสนจะขี้เหร่เข้า มันกลับก้าวย่ำลงโคลน จ๋อม...ผ่านเลยไป โดยไม่ได้แตะต้องลูกเป็ดแต่อย่างใดทั้งสิ้น และแล้วมันก็วิ่งไปหาเจ้านายของมัน " โอย สวรรค์โปรด ! " ลูกเป็ดถอนหายใจโล่งอก " นี่ฉันมันคงน่าเกลียดเอาการ แม้แต่หมายังไม่อยากจะกัดฉันเลย " ลูกเป็ดนอนนิ่งเงียบ ขณะที่ลูกปืนหวีดหวิวแล่นผ่านพงอ้อ ดังนัดแล้วนัดเล่ากึกก้องป่า กระทั่งสายจึงเงียบเสียง ถึงกระนั้น ลูกเป็ดที่น่าสงสาร ก็ยังไม่กล้าลุกขึ้น จนเสียงเงียบเข้ามาแทนที่ ลูกเป็ดซุ่มตัวเงียบไม่กล้าไหวติงอยู่เป็นเวลานานหลาย ชั่วโมง จึงค่อย ๆ เหลียวมองไปรอบ ๆ กาย แล้วรีบโผออกจากบึงแห่งนั้นอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ มันวิ่งผ่านทุ่งไร่และ พงหญ้า ขณะที่มีลมแรกกระโชกมา เย็นวันนั้นลูกเป็ดขี่เหร่ได้เดินมาจนถึงบ้านเก่าโกโรโกโสหลังเล็กหลังหนึ่ง มันโซเซจนไม่รู้ว่าจะล้มลงไปทางไหน มันจึงยืนอยู่นิ่ง พายุยังคงพัดกระหน่ำ ลูกเป็ดถึงกับทรุดนั่งไม่ให้ถูกลมพัดปลิว จากนั้นมันสังเกตเห็นบานประตูหลุดออกจากบานพับ ห้อย อยู่หมิ่นเหม่ ทำให้ลูกเป็ดสามารถเบียดสอดเข้าไปในบ้านทางช่องว่างนั้นได้ มันจึงไม่รีรอที่จะเข้าไปข้างใน NEXT แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์