หนูน้อยหมวกแดง เมื่อหนูน้อยหมวกแดงพูดจบเท่านั้นหละ เจ้าหมาป่าตัวร้ายก็กระโจนออกมาจากโปง พร้อมทั้งย่างสามขุมตรงเข้าประชิดจนติดตัวหนูน้อย หมวกแดงเลยทีเดียวคราวนี้ แล้วพูดว่า " เหอ ๆๆๆ ที่มือกับปากมันใหญ่ขึ้นมาอย่างนี้นี่น่ะ น้า หนูน้อยหมวกแดงเอ๋ย มือนี่ก็เพื่อที่จะเอาไว้ ตะปบไปที่คอของเจ้า....อย่างนี้ ฮ่า ๆๆๆ แล้วปากที่มันใหญ่ขึ้นมาอย่างนี้..นี่ก็....ก็...เอาไว้ขะเหมือบและงับเจ้าอย่างนี้ยังไงเล่า เหอๆๆๆ " มัน หัวเราะเสียงดังลั่น แล้วตรงเข้าจับหนูน้อยหมวกแดง แล้วโยนเข้าปาก ขะเหมือบทีเดียวคำเดียวจริง ๆ เหมือนกับตอนที่กินคุณยายเลยหละ เผลอ แผลบเดียว หนูน้อยหมวกแดงก็หายเข้าไปในปากแล้วก็เข้าไปอยู่ในท้องของมันทันทีทันใด... " ฮ่า ๆๆ ช่างอร่อยเสียจริง ๆ ทั้งยายทั้งหลาน เหอๆๆๆ " เจ้าหมาป่าด้วยเหตุที่มันโลภมากกินเข้าไปทีเดียวพร้อมกันทั้งยายและหลานเข้าอย่างนั้น ก็เกิดหนักท้องและอิ่มขึ้นมาอย่างมาก จึงบรรดาล ให้เกิดความง่วงขึ้นมาอย่างติดหมัดทันทีทันใด มันเลยล้มตัวลงนอนไปบนเตียงของคุณยายทันที มันหลับสนิทและกรนเสียจนเสียงดังสนั่น หวั่นไหวดัง " คร๊อก..ฟี่...คร๊อก...ฟี้ "ลั่นก้องไปจนทั่วทั้งป่าเลยทีเดียว และก็พอดีที่ในขณะนั้น ก็เกิดได้มีพรานป่าที่รู้จักมักคุ้นกับคุณยายอย่าง มากผู้หนึ่ง ได้ออกมาล่าสัตว์ตามปกติ แล้วพอดีได้เดินทางผ่านมาแถว ๆ บริเวณนั้นพร้อมกับสุนัขล่าเนื้อแสนรู้ตัวโปรดของเขาเอง เข้าอย่าง บังเอิญ... และเมื่อพรานป่ากับสุนัขล่าเนื้อได้ยินเสียงกรนที่ดังสนั่นหวั่นไหวออกมาจากบ้านของคุณยายเข้าเท่านั้น เจ้าสุนัขล่าเนื้อก็เฮ่ากรรโชก บอกกับเจ้านายของมันด้วยเสียงอันดัง " โฮ้ง ๆๆ " พรานป่าตอนแรกก็คิดว่าเป็นเสียงกรนของคุณยาย แต่เมื่อเขาพยายามเงี่ยหูฟังดู ตามที่สุนัขล่าเนื้อของเขาเห่าทักเหมือนบอกลางร้ายอะไรบางอย่างอีกครั้งเข้าเท่านั้น... " แต่..เอ๊ะ...เสียงน่ะมันดังออกมาจากบ้านคุณ ยายอย่างแน่นอนเลยหละ แต่ ! เสียงกรนนี่...มันไม่ใช่เสียงของคุณยายนี่น้า...มันเกิดอะไรขึ้นล่ะนี่ น่าสงสัยจัง?? " พรานป่าจึงด้วยความสงสัย แล้วเขาก็ได้เดินเข้าไปที่ใกล้ ๆ กับตัวบ้านแล้วจึงแอบมองเข้าไปดูที่ข้างในบ้านทันที ภายในบ้านไม่มีแม้แต่เงาของคุณยายเลยสักนิด แต่กลับมีหมาป่าตัวหนึ่ง นอนพุงกางและที่พุงของมันนั้นก็ใหญ่โตจนผิดปกติอย่างมาก กำลังนอนกรนอยู่บนเตียงของคุณยายอีกด้วย " โอ๊ะ อะไรกันนั่น มีแต่หมาป่านอนกรนอยู่ตัวเดียว แล้วที่ท้องของมันนั่น !...ก็..ทำไมถึงใหญ่ และพองโตอย่างมากมายอย่างนั้นด้วยล่ะนี่ โอ้ ๆๆ สงสัยอ้ายหมาป่ามันจะต้องกินคุณยายเจ้าของบ้านเข้าไปแล้วอย่างแน่นอนเลยหละ... จ๊าก " แล้วเมื่อพรานป่าพยายามเงี่ยหูฟังดูให้ถนัด ๆ อีกครั้ง เขาก็พลันได้ยินเสียงที่แทรกออกมาแบบแผ่วๆ ตามหลังออกมาพร้อมกับ เสียงกรนที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั้น อีกด้วยว่า " ช่วยด้วย ช่วยด้วย " ใช่แล้วเลยหละมันเป็นเสียงของคุณยายกับเสียงของหนูน้อยหมวกแดง ที่พยายามร้องเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือออกมาจากข้างในท้องของเจ้าหมาป่า....อีกเสียด้วยอย่างแน่นอนเลยทีเดียว... นายพรานป่าเมื่อพยายามฟังจนแน่ชัดแล้วดังนั้น เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมากว่า " โอ๊ะ เสียงของคุณยาย กับเสียงหลานของแกนี่ ดังออกมาจากในท้องของเจ้าหมาป่านั่นจริง ๆ ด้วย แต่ !ถ้ายังร้องขอความช่วยเหลือได้อย่างนี้ละก็ ก็คงจะยังไม่ ตายนี่..ยังมีชีวิตอยู่ " ดังนั้นนายพรานป่าผู้นั้นจึงรีบเข้าไปข้างในบ้านโดยไว แล้วใช้กรรไกรตัดไปที่ท้องของเจ้าหมาป่าที่กำลังนอนหลับอยู่อย่างไม่รู้ตัว ตัวนั้นทันทีทันใด....แล้วจึงเป็นด้วยการดังนี้นี่เอง นายพรานป่าจึงสามารถและได้ช่วยเหลือให้คุณยายและหนูน้อยหมวกแดง ออกมาจากท้องของหมาป่าได้อย่างทันการและปลอดภัย โดยไม่ต้องตายไปอย่างน่าเสียดายเสียงานนี้ หนูน้อยหมวกแดงเมื่อออกมาจากท้องของหมาป่าได้ ก็รีบพูดกล่าวขอบคุณนายพรานผู้นั้นเป็นการใหญ่เลยทีเดียว " ขอบคุณ ท่านพรานป่าที่ได้มาช่วยไว้ได้ทันการ ขอบคุณ อย่างมากเลยค่ะ " ส่วนคุณยายนั้น เมื่อหายตกใจแล้วก็ได้รีบพูดขึ้นมากลางครันว่า " หลานน้อยหมวกแดงรีบไปเก็บหิน มาเยอะ ๆ เลยหลานรัก เร็ว.. เจ้าหมาป่ามันยังคงหลับไม่รู้ตัวอยู่ ไปเอาหินมาใส่ลงไปในท้องของมันนี่ เร็ว ๆๆ " และเมื่อได้หินมาแล้ว คุณยายก็จัดแจงใส่หินมากมายพวก นั้นลงไปในท้องของเจ้าหมาป่าทั้งหมด เสร็จแล้วคุณยายก็ไปเอาเข็มมาร้อยเข้ากับด้ายแล้วนำมาเย็บลงไปที่ท้องของเจ้าหมาป่านั้นอย่างแน่น หนา เย็บเสียจนสนิทจนเข้าที่เข้าไปอย่างเดิม แล้วทั้งสามก็ออกมาแอบยืนคอยดูเหตุการณ์กัน อยู่ที่นอกบ้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่งใกล้ ๆ บ้าน นั้นเอง เจ้าหมาป่าเมื่อมันนอนของมันเต็มที่แล้ว ก็ลุกขึ้นมาแบบงัวเงียเป็นอย่างมาก " อ้า อ้าๆๆ ฮาว..ว้า ๆๆ ทำไมข้าถึงรู้สึกคอแห้งและหิวน้ำ มากอย่างนี้นะ " และด้วยความที่กระหายเป็นอย่างมาก มันจึงเดินแบบงัวเงียเอามือป้องปากหาวหวอด ๆ เดินออกมาข้างนอกบ้านเพื่อ หมายจะไปหาดื่มน้ำที่บ่อน้ำบาดาลที่อยู่ใกล้ ๆ กันนั้นเอง มันเดินเซไปเซมาด้วยความหนักของหินที่อยู่ในท้องแล้วก็บ่นไปด้วยว่า " อ๋อย.. อ้อย...ทำไมท้องของข้าถึงได้รู้สึกหนักมากมายอย่างนี้อยู่อีกเล่า เอ้อ..จะเดินทีละก็..ลำบากจัง " หนูน้อยหมวกแดงที่แอบอยู่ที่ใกล้ ๆ กันนั้น ก็ตอบแบบเสียงแผ่ว ๆ ทำเสียงให้เหมือนกับดังลอดออกมาจากท้องของเจ้าหมาป่าว่า " ก็กินเข้าไปตั้งสองคน ก็ต้องหนักอย่างนี้น่ะสิ " เจ้าหมาป่าเมื่อได้ยินเสียงบอกมาว่าอย่างนั้นก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยกับเสียงที่บอกมานั้นเหมือนกัน " อ้อ..ก็กินเข้าไปตั้งสองคนทั้งยาย ทั้งหลาน น่ะน้าข้านี่ เออ..จริงด้วยใช่เลย..มันก็ต้องหนักอย่างนี้ละสิ ฮ่า ๆๆ " เจ้าหมาป่ามันไม่ทันคิดถึงหรือรู้ตัวว่าหนูน้อยหมวกแดง และคุณยายนั้นได้ออกมาจากท้องของมันตั้งแต่นมแต่นานแล้วนั่นเอง มันจึงไม่คิดสงสัยอะไร และพยายามเดินไปจนถึงที่ตรงปากบ่อน้ำ บาดาลนั้นจนได้ และเมื่อมาถึงปากบ่อแล้ว มันก็รีบปีนขึ้นไปบนปากบ่อแล้วก้มหัวลงไปหมายจะดื่มน้ำให้หายอยาก แต่เป็นด้วยที่ว่าในท้อง ของมันนั้นมีหินอยู่อย่างมากมาย และด้วยความหนักของหิน มันจึงจำต้องหัวทิ่มลงไปในบ่อน้ำบาดาลนั้นอย่างไม่เป็นท่า และได้จบชีวิต ชั่ว ๆ ของมันเสียในบ่อน้ำบาดาลนั้นเลยทันที... และเมื่อเป็นดังนั้น ทั้งสามคือคุณยาย พรานป่าและหนูน้อยหมวกแดง จึงด้วยความดีใจที่สามารถปราบหมาป่าตัวร้ายลงได้ ก็ได้จัดการ นำเอาขนมพายและเหล้าองุ่นที่หนูน้อยหมวกแดงนำเอามาเพื่อหมายจะเอามาเยี่ยมไข้ให้กับคุณยายพวกนั้น ออกมาเลี้ยงสังสรรย์และ กินกันฉลองความดีใจที่พ้นภัยร้ายมาได้อย่างหวุดหวิด แล้วในขณะที่กำลังสังสรรย์กันอยู่เพลิน ๆ นั้น หนูน้อยหมวกแดงก็นึกขึ้นมาได้ถึง สิ่งที่เธอถูกใช้ให้มาทำธุระ จึงพูดถามคุณยายว่า " อ๊ะ..คุณแม่บอกว่าคุณยายไม่สบายอยู่นี่คะ แล้วอาการเป็นยังไงบ้างล่ะคะ " คุณ ยายจึงตอบหนูน้อยหมวกแดงอย่างอาย ๆ ว่า " เมื่อตะกี๊ ต้องตกใจอย่างมากมายขนาดนั้นเข้า...ไข้ที่เป็นอยู่เลยหายหมดเลยจ๊ะหลานรัก อิ ๆๆๆ " เมื่อคุณยายพูดจบทั้งสามก็หัวเราะกันขึ้นจนเกือบจะพร้อมกันเลยทีเดียวเชียว........ เมื่องานสังสรรจบลงและทั้งหมดก็อิ่มหนำสำราญกันแล้ว คุณยายก็ได้บอกกับหนูน้อยหมวกแดงหลานรักว่า " นี่จ๊ะ ขนมคุ๊กกี้กับลูก สเตอร์เบอร์รี่ เป็นของตอบแทนที่เธอมาเยี่ยมไข้ให้กับยาย แล้วนี่ก็ได้เวลาที่เธอจะต้องกลับไปบ้านของเธอแล้วด้วย นะจ๊ะหลานรัก " ส่วนคุณลุงนายพรานป่านั้นก็ได้ของขวัญติดมือกลับไปด้วยคราวนี้กับเขาด้วยเหมือนกันคือ " หนังของเจ้าหมาป่าตัวร้าย " นั่นเอง แล้วทั้งสองก็เดิน ทางแยกย้ายกันกลับไปตามที่อยู่อาศัยของตน อย่างสำราญบานใจด้วยกันทั้งสองคนเลยทีเดียว และเมื่อหนูน้อยหมวกแดงของเราได้กลับมาถึงที่บ้านของเธอแล้ว ก็ได้รีบเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่บ้านของคุณยาย ให้กับคุณแม่ของเธอฟังและได้พูดสัญญาบอกกับคุณแม่ของเธอว่า " ต่อแต่นี้ไปจะไม่เถรไถรเที่ยวแวะเล่นที่ตรงไหน...แล้วก็จะไม่ ไว้ใจและพูดคุยกับใครที่เป็นคนแปลกหน้าและไม่รู้จักมักคุ้น เป็นอันขาด " ค่ะ..บทเรียนที่แสนอันตรายอันนี้ ก็คิดว่าหนูน้อยหมวกแดง เธอคงจะต้องเข็ดและจำจนขึ้นใจ อย่างแน่นอนเลยนะคะ...ผู้แปลก็ขออธิษฐานให้มันเป็นอย่างนั้นด้วยอีกแรงค่ะ BACK END แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์