ห่านทองคำเป็นนิทานที่แต่งขึ้นโดยสองพี่-น้องตระกูลกริมม์ เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มคนทึ่มที่มีร่างกายที่อ่อนแอคนในครอบครัวของเขาทุกคน ว่าเขาโง่เขลาที่สุดในบ้านและพากันหัวเราะเยาะล้อเลียนอยู่เสมอ ๆ แต่การที่เขา เป็นคนที่มีจิตใจดี รู้จักเผื่อแผ่และมีน้ำใจ ดังนั้นเขาจึงโชคดีได้เป็นเจ้าของห่านทองคำ ผู้คนที่จะพยายามจับต้องห่านทองคำต้องมีอันติดแน่นอยู่กับปีกห่านเหมือนผูกติดเชื่อม เอาไว้ เป็นนิทานที่ให้ความสนุกสนานเบาสมองดีเรื่องหนึ่ง .

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายซึ่งมีอาชีพเป็นคนตัดไม้ในป่าอยู่ผู้หนึ่ง เขามีลูกชายอยู่ ทั้งหมดสามคน และคนทั้งหมดซึ่งก็หมายความถึงคนในครอบครัวของเขาทุกคน ก็มองว่าน้องชายคนเล็กสุดที่มีร่างกายผ่ายผอมตัวเล็กนิดเดียวนั้น เป็นคนอ่อนแอ ที่ทึ่มและโง่เขลาที่สุดในบ้าน ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงพากันหัวเราะเยาะล้อเลียนอยู่ เสมอ ๆ พี่ชายคนโตสุดเป็นคนที่มีร่างกายใหญ่โตและแข็งแรง ดังนั้นผู้เป็นพ่อจึงไว้ วางใจ และมักจะสั่งให้เขาเข้าไปตัดไม้ในป่าแทนอยู่เสมอ ๆ และก่อนที่จะออกไป จากบ้าน แม่ของเขาก็จะเตรียมแพนเค้กชิ้นโต ๆ จำนวนหนึ่งกับเหล้าองุ่นหนึ่งขวด ใหญ่ ให้เขานำเอาติดตัวไปกิน และดื่มระหว่างที่ทำงานในทุกครั้งเสมอมา

วันหนึ่งเมื่อเขาเข้ามาถึงที่ในป่าแล้ว ขณะที่พี่ชายคนโตกำลังจะลงมือตัดไม้อยู่นั้น เขาก็พบว่าได้มีชายชราหนวดยาวหน้าตาเศร้าหมองแต่งตัวเหมือนฤษีคนหนึ่ง เข้ามาทักทายบอกอรุณสวัสดิ์กับเขา แล้วพูดว่า " แบ่งแพนเค้กในกระเป๋าของท่าน ให้ข้าสักหน่อยสิ แล้วก็แบ่งเหล้าองุ่นให้ข้าดื่มสักจิบหนึ่งด้วย เพราะข้านั้นทั้งหิวโหย และกระหายอย่างเหลือเกิน " แต่ชายหนุ่มพี่ชายคนโต ซึ่งคนทั้งหลายมองว่าเขาเป็น คนที่เฉลียวฉลาด แต่กลับตอบอย่างไม่มีน้ำใจว่า " อะไรนะ ! แบ่งแพนเค้กกับเหล้า องุ่นของข้าให้กับเจ้าน่ะเหรอ หากข้าแบ่งให้เจ้า ข้าก็คงจะมีไม่พอกินน่ะสิ ไม่ได้หรอก แล้วก็ถอยออกไปให้พ้นทางเสียด้วยข้าจะทำงาน ถอยออกไปให้ไกล ๆ เดี๋ยวนี้เลยนะ ! " แล้วเขาก็หันมาทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจที่ชายแก่ร่างแคระ หน้าตาเศร้าหมองคนนั้นมาขัดจังหวะการตัดต้นไม้ของเขา

ชายชราหนวดยาวหน้าตาเศร้าหมองคนนั้นจึงเดินผละจากไป และชายหนุ่มพี่ชาย คนโตก็ลงมือตัดต้นไม้ของเขาต่อตามปกติ แต่ในทันใด ! เขาเกิดพลั้งมือ ขวานจึง หลุดมือและพลาดไปถูกเอาเข้ากับแขนของตนเอง ผลก็เลยเป็นว่าเขาต้องได้รับบาด เจ็บสาหัส ดังนั้นเขาจึงต้องหยุดการตัดต้นไม้ที่ได้รับหน้าที่มาวันนั้น แล้วเดินทางกลับ บ้านเพื่อที่จะไปเยียวยาบาดแผลที่เกิดขึ้น...และการพลั้งพลาดของเขาครั้งนี้ ก็มีสาเหตุ มาจากชายชราร่างเล็ก ๆ หน้าตาเศร้าหมองผู้นั้นอย่างแน่นอน...

เช้าตรู่วันต่อมา พี่ชายคนที่สองจึงเข้าป่าเพื่อไปตัดไม้บ้าง และก็แน่นอนซึ่งแม่ของเขา ก็ได้เตรียมเค้กกับเหล้าองุ่นหนึ่งขวดให้กับเขาเหมือน ๆ กันกับพี่ชายคนที่หนึ่งเช่นกัน และเมื่อเขาเข้ามาถึงที่ในป่าขณะที่กำลังจะทำการตัดต้นไม้อยู่นั้น เขาก็พบกับชาย ชราร่างเล็กคนเดิมคนเดียวกันกับคนที่มาขอแบ่งปันอาหารกับพี่ชายคนโตเมื่อวันวาน และคราวนี้ก็มาขอแบ่งปันเค้กกับเหล้าองุ่นจากเขาอีกเหมือนกัน แต่ชายหนุ่มพี่ ชายคนที่สองได้ตอบอย่างหยาบคายว่า " ทำไมข้าจะต้องแบ่งให้เจ้าด้วยล่ะ จะบ้าหรือ ไงมาขออะไรกันง่าย ๆ แบบนี้ ไป ! ออกไปให้พ้นทางข้า...แล้วก็เดี๋ยวนี้เลยด้วยนะ ! "

เขาผละจากชายชราร่างเล็กหน้าเศร้าหมองคนนั้น ที่ถอยห่างเขาออกไป แล้วไปยืน ดูเขาอยู่ที่ข้างทางโดยไม่พูดว่าอะไรและคิดที่จะตอแยอะไรกับเขาอีกต่อไป พี่ชายคน ที่สองก็ลงมือทำงานของเขาทันที ในไม่ช้าก็ดูเหมือนว่าเขาต้องได้รับโทษทัณฑ์จาก การที่เป็นคนไม่มีน้ำใจ เช่นเดียวกันกับพี่ชายคนที่หนึ่ง เพราะขณะที่กำลังที่จะ ใช้ขวานฟันต้นไม้ได้เพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็มีอันได้พลั้งมือ และฟันถูกเอาเข้ากับหน้าแข้ง ของตัวเองโดยแรงจนด้ามขวานหักออกเป็นสองท่อน ดังนั้น เขาเลยมีอันต้องเดิน กระโผลกกระเผลกกลับบ้านไปด้วยความเจ็บปวดสาหัส

แล้วน้องชายคนทึ่ม ซึ่งไม่มีใครในครอบครัวให้ความสนใจ มาแต่ไหนแต่ไร ก็พูดกับ พ่อว่า " ฉันขอเข้าไปตัดไม้ในป่าสักครั้งเถิดนะ " แต่พ่อกลับตอบว่า " ไม่ได้หรอก ขนานว่า พี่ชายทั้งสองของแกยังต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับมาอย่างนั้น แกหรือมีแต่ที่จะพบ กับสภาพที่เลวร้ายมากกว่า เพราะแกไม่รู้จักวิธีตัดไม้เลยแม้สักน้อยนิด " แต่เด็กหนุ่มไม่ ยอมแพ้ยังคงรบเร้าและวิงวอน กระทั่งในที่สุดผู้เป็นพ่อก็เลยต้องจำยอม " ถ้าแกอยาก ไปก็ไปเถอะ แต่พ่อคาดว่า แล้วแกจะได้รับบทเรียนราคาแพงกลับมา " แต่อย่างไรก็ตาม แม่ของเขาก็เตรียมเพียงแพนเค้กธรรมดา ๆ ชิ้นหนึ่งซึ่งทำจากแป้งผสมน้ำ แล้วอบใน ขี้เถ้า กับเบียร์เปรี้ยวหนึ่งขวด แล้วให้เขานำติดตัวไปอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเขามาถึงที่ ในป่า คนแคระชราร่างเล็กหน้าเศร้าหมองคนเดิมก็ออกมาปรากฏตัวอีกครั้ง หลังจาก ทักทายเด็กหนุ่มคนทึ่มอย่างอ่อนโยนแล้ว

ชายชราร่างเล็กก็พูดว่า " แบ่งเค้กกับเครื่องดื่มของเจ้าให้ข้าบ้างสิ เพราะข้าทั้งหิว และกระหายอย่างเหลือเกิน " " โอ " เด็กหนุ่มกล่าว " ข้ามีเพียงเค้กที่อบในขี้เถ้า กับเบียร์ เปรี้ยวเพียงขวดเดียว แต่ถ้าท่านหิวเป็นอย่างมากอย่างนั้น ข้าก็ยินดีที่จะแบ่งปันให้กับ ท่านผู้น่าสงสาร...มานี่สิ เรามานั่งลงและดื่ม-กินด้วยกันเถอะ " ดังนั้น ทั้งสองจึงพากันมานั่งลงที่ขอนไม้ และพอเมื่อเด็กหนุ่มเปิดถุงที่ใส่อาหารออกมา เขา ก็ต้องตกใจที่ได้พบว่าเค้กก้อนที่เขาคิดว่าไม่น่าจะอร่อยของเขานั้น ตอนนี้มันได้กลาย มาเป็นขนมปัง และอาหารที่เลอเลิศน่าอร่อยไปอย่างน่าอัศจรรย์เสียแล้ว รวมถึงเบียร์ เปรี้ยวขวดนั้นก็ได้กลายมาเป็นเหล้าองุ่นที่รสเลิศ " เห ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ...อย่างนี้ มันก็ดูเหมือนกับว่าข้าได้พูดโกหกและหลอกลวงท่านเสียแล้วสิ.... "

ชายชราร่างแคระก็ได้พูดขึ้นว่า " มันไม่ใช่ว่าเป็นการหลอกลวงหรือโกหกหรอกนะพ่อหนุ่ม อาหารที่เลอเลิศน่าอร่อยนี่น่ะ มันเปลี่ยนแปลงมาได้จากการเป็นคนดีและมีน้ำใจ ของพ่อหนุ่มเองทั้งนั้นแหละ... " หลังจากที่พวกเขาดื่ม-กินกันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ชายชราร่างแคระก็พูดขึ้นอีกว่า " เพราะว่าเจ้านั้นมีจิตใจอันดีงาม ไม่คิดหวงแหนแบ่งปัน อาหารให้กับข้า ดังนั้นข้าจะบันดาลให้เจ้าได้ประสบกับโชคลาภในสิ่งทั้งหลายที่เจ้า ทำในอนาคต ฟังให้ดีนะเจ้าหนุ่มน้อยผู้มีน้ำใจของข้า " ชายชราชี้มือไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง " ที่ตรงนั้นคือต้นไม้เก่าแก่ เจ้าจงโค่นมันลงมา แล้วเจ้าจะพบกับสิ่งที่น่าพิศวงอยู่ ที่ต้นของมัน "

หน้า 1   หน้า 2   หน้า 3

แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์