นานนานมาแล้วมีสามีกับภรรยาคู่หนึ่ง อาศัยอยู่ที่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ...ทั้งคู่ไม่มีลูกไว้สืบสกุลเลยสักคนเดียว ในทุกๆวันทั้งสองจะอธิษฐานขอลูกกับพระผู้เป็นเจ้า "..ได้โปรดช่วยประทานลูก ให้กับเราทั้งสองสักคนด้วยเถิด.. จะเป็นเด็กตัวเล็กแค่ไหนหรือจะตัวเล็กแค่ฝ่ามือเท่านั้น...ก็ได้ ขอได้โปรดช่วยเราทั้งสองด้วยเถิด.." และแล้ววันหนึ่ง คำอธิษฐานของทั้งสองก็ได้บังเกิดผลขึ้นมา คือทั้งสองนั้นได้ให้กำเนิดลูกชายน่ารัก ๆ มาก ๆ คนหนึ่งสมดังใจปรารถนา...แต่ว่าเด็กที่เกิดมานั้นตัวเล็กแค่นิดเดียวเอง คือตัวเล็กแค่ฝ่ามือเท่านั้นเอง... Long long ago, in a certain village, there was the husband and wife who are not blessed with a child. They asked of God every day, "Please give us a child, it's enough even though smaller than the thumb". Then, one day, their wish was fulfilled, the lovely baby boy was received. But he was same size as the thumb truly.

" เด็กอะไรก็ไม่รู้ชั่งน่ารักเสียจริงลูกคนนี้...ตอนนี้ถึงแม้ว่าเขาจะมีตัวเล็ก แค่เท่านี้เองก็ตามเถอะ แต่เดี๋ยวเราช่วยกันเลี้ยงดูเขาให้ดี ๆ อีกไม่นานหรอก เขาก็อาจที่จะตัวโต ขึ้นมาเองนั่นแหละ.. " ทั้งสองผัว-เมียได้ตั้งชื่อให้กับลูกชายของเขาว่า "...อิซึมโบชิ.." (คำว่า อิซึมโบชินั้นแปลได้ความหมายว่าเล็กนิดเดียว ) และช่วยกันเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี แต่แล้วไม่ว่าเวลาจะผ่านไปๆ แค่ไหน ๆ ก็ตาม เด็กชายคนนั้นก็ ไม่มีทีท่าว่าจะยอมโตให้กับทั้งสองเลยสักที ยังคงตัวเล็กอยู่อย่างนั้นเท่าเดิม "What a lovely child!, though now it's so small, it will surely grow up vigorously and become large." husband and wife named the baby "Issun-Boshi", and they raised him carefully. However, he never became large at all.

อยู่มาในวันหนึ่ง อิซึมโบชิ ได้เข้าไปขอเข็มเย็บผ้าเพื่อเอามาทำเป็นดาบ แทนอาวุธ และได้บอกกับพ่อและแม่ของเขาว่า " ลูกจะมา ขออนุญาติที่จะออกเดินทางไปผจญภัยในเมืองหลวง และสัญญาว่าจะกลับมาอย่างผู้ที่มีอำนาจให้จงได้.." พ่อและแม่ของเขาได้เตรียมถ้วย กับตะเกียบให้กับอิซึมโบชิ ก่อนออกเดินทางไป Then, one day. When the Issun-Boshi got needle instead of the sword, he said to father and mother. "I'll go to the capital after this. I will become splendid and surely return." Issun-Boshi had father and mother prepare a bowl and chopsticks.

การเดินทางไปที่เมืองหลวงนั้น ต้องเดินทางไปทางแม่น้ำที่กว้างใหญ่ ล่องเรือไปเรื่อย ๆ ถึงจะถึง " ดูแลรักษาสุขภาพให้ดี ๆ " "อย่าคิดทำอะไรที่มันเป็นอันตราย" " พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง..ลูกขอลาไปแต่ตอนนี้หละนะ " แล้วการอำลาจากไปของเขาต่อหน้าพ่อกับแม่ทั้งสองก็เกิดขึ้น อิซึมโบชิได้ออกเดินทางไป เขานั่งเรือที่ทำแทนมาจากถ้วยและใช้พลังทั้งหมดที่มีของเขา พายเรือถ้วยด้วยพายที่เป็นตะเกียบ มุ่งหน้าไปอย่างมั่นคงสู่เมืองหลวงเมืองใหญ่.... In order to go to the capital, he must go down a big river. "Take care about your body." "Don't do a dangerous thing." "It is OK. I'll go." Issun-Boshi was seen off by father and mother, and he left. He rode on the ship of bowl, and he rowed with the oar of chopsticks strongly, aiming at the capital.

มันเป็นระยะเวลาหลายวันเลยทีเดียว...แล้วอิซึมโบชิก็เดินทางจนมาถึงเมืองใหญ่ ที่เป็นเมืองหลวงเข้า จนได้..... ที่เมืองหลวงนั้นมีผู้คนมากมายเดินกันให้จอแจ ทุกคนเดินไปมาด้วยเท้าที่มีความเร็วเป็นอย่างมาก บางครั้งก็มีรถผ่านไปมาด้วย "ต้องเดินอย่างระมัดระวัง ไม่งั้นเดี๋ยวโดนเหียบแน่ ๆ เลย " อิซึมโบชิเมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว จึงค่อย ๆ เดินอย่างระวังตัวไปบนทางสายยาวสายนั้น จนมาพบกับบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งได้ในไม่ช้าไม่นาน It took many days. the Issun-Boshi reached the capital at last. The capital is prospered.. Many persons walked quickly and passed. Some cars passed along. "I would be crushed, if I'd not be careful." When Issun-Boshi walked along the road, a splendid mansion appeared soon

"ขอประทานโทษ ด้วยเถอะ ขอครับ .." อิซึมโบชิ เมื่อมายืนที่ประตูหน้าบ้านหลังนั้นแล้ว ก็ตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดังเท่าที่เขาจะทำได้..แล้วไม่นานประตูบ้านหลังใหญ่หลังนั้นก็ค่อยๆ เปิด ออกมา มีท่านขุนนางใหญ่ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเจ้าของบ้านนั่นเองได้เดินออกมา และเขาทำท่ามอง ไปรอบ ๆ เหมือนหาต้นเสียงอย่างงง ๆ "ไม่เห็นมีใครเลยนี่ น่าแปลกดีจัง..." อิซึมโบชิ จึงได้รีบตะโกนขึ้นอีกครั้งว่า"ผมอยู่ที่นี่ ขอรับ ... ที่นี่..มองมาที่นี่สิครับ ผมอยู่ที่นี่ไง...ผมชื่ออิซึมโบชิ ได้โปรดรับข้าน้อย ไว้เป็นคนรับใช้ในบ้านหลังนี้สักคน ด้วยเถิด...ขอรับ " "Excuse me!" When Issun-Boshi stood on the entrance, he shouted with his full strength. Then, the minister of the splendid dress came out and he looked around. "Nobody is. It's so curious."he said. Therefore, Issun-Boshi said dignifiedly. "I'm here. You can see me here. My name is Issun-Boshi. Please give me a work at this mansion."

ท่านขุนนางผู้นั้น ให้มีจิตใจนึกเอ็นดู อิซึมโบชิ ผู้นี้ขึ้นมาตั้งแต่แรกเห็นเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงยอมอนุญาติรับอิซึมโบชิ ให้เข้ามาทำงานรับ ใช้อยู่ภายในบ้านได้ โดยให้มีหน้าที่เข้ารับใช้และให้เป็นผู้ดูแลฮิเมะลูกสาวของท่านขุนนางเอง"ทำไมถึงได้น่ารักจังเลย..." ฮิเมะนั้น ก็ดูเหมือนว่าจะชอบอิซึมโบชิ ขึ้นมาด้วยโดยทันทีทันใดเหมือนกัน นางได้ช่วยสอนให้อิซึมโบชิ อ่านและเขียนตัวหนังสือพร้อมทั้งเอ็นดูเขาเป็นอย่างมาก The minister was pleased with Issun-Boshi at a glance. Issun-Boshi acted as a princess's playmate. "How cute !" Princess accepted Isuun-Boshi immediately. The princess taught Issun-Boshi reading and writing and loved very much.

หน้า 1   หน้า 2

แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์