KAGUYAHIME( คากุยาฮิเมะ ) เจ้าหญิงกระบอกไม้ไผ่... แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์.. กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว...ในหมู่บ้านที่ สงบเงียบ แห่งหนึ่ง มีตากับยายอาศัยอยู่กัน สองคนผัวเมีย...ตาและยาย มีอาชีพสานตระกร้าไผ่ขาย ทุกๆวันตามีหน้าที่ ไปตัดไผ่ บนเขา เอามาให้ยาย แล้วยายก็เอาไผ่ ที่ตาหามาให้ มาสานเป็นตระกร้า...เป็นอย่างนี้ เรื่อยมา...และเมื่อยาย สานตะกร้า ได้มากแล้ว ตาก็จะเป็น ผู้นำ เอาไปขายในเมือง ตระกร้าของยายกับตา มีชื่อเสียงมาก เพราะตาเข้าใจเลือกไม้ไผ่ จะเรียกได้ว่า วิธี เลือกไม้ไผ่ของตา เก่งยิ่งกว่ามืออาชีพ เสียอีก...วันหนึ่ง..ตาขึ้นเขาเพื่อ ไปตัดไม้ไผ่ตามปกติ ขณะที่ตาเดินเลือกไม้ไผ่ อยู่ในดงไผ่ ตาเหลือบ ไปเห็นต้นไผ่ ประหลาด อยู่ต้นหนึ่ง ที่โคน ของต้นไผ่ มีแสงอะไรก็ไม่รู้ เป็นประกาย วูบวาบ...วูบวาบ...ส่องแสง เรืองรองอยู่"..อะไรกันนี่...ต้นไผ่ประหลาด มีแสง ..ประหลาด ดี...วุ้ย.." ตาอุทานออกมา ด้วยความแปลกใจ... ว่าแล้ว ด้วยความที่ตา อยากจะรู้ว่ามัน มีอะไร อยู่ข้างใน ถึงส่องแสงได้ ตาจึงตัดต้นไผ่ต้นนั้นทันที...พอไผ่แยกออกจากกัน... ตาก็ต้องเบิกตา จนโต แล้วเอามือ ทาบอก ด้วยความตกใจ...เพราะตรงรอยแยก..ที่โดน ตัดออกไป ปรากฏมี เด็กหญิง ตัวน้อยน่ารัก หน้าตาผ่องใส สวยงาม นอนมองตาอยู่..... ตามองตะลึง ตะลาน กับความสวยงาม น่าเอ็นดู ของแม่หนูน้อย ..ถ้าจะให้ตาเปรียบเทียบ อะไร กับความงาม ที่เห็นอยู่ตรงหน้า นี้แล้ว ตาคงจะเปรียบ ความสวยงามและความน่ารัก.. ของแม่หนูน้อยผู้นี้ว่า... สวยงามยิ่งกว่าพระจันทร์เต็มดวง ที่ส่องแสง อยู่บนท้องฟ้านั่นเสียอีก.. "..ทำไมถึงสวยงาม...น่าเอ็นดู แบบนี้นะ.." ตารีบอุ้ม เด็กหญิงคนนั้น อย่างทนุถนอม แล้วตรง ดิ่ง กลับมาบ้าน.. พอมาถึงประตูบ้าน ตาก็ตะโกน เรียกยายเสียงดัง...ด้วยความดีใจและ ตื่นเต้น อย่างเหลือทน "..ยายๆ..มาดูอะไร นี่สิ..เด็กคนนี้เกิดมาจาก ต้นไผ่ ข้าเห็นมากับตา ของข้า เลยแหละ..ยาย.." "..โอ้..โอ้..โอ้..ทำไม..สวยงามน่าเอ็นดู อย่างนี้..ล่ะตา.." ยายให้เป็น ดีอกดีใจ.."..เราไม่มีลูก พระเจ้าคง เมตตา ประทาน ลูก มาให้เรานะตา.."ทั้งสองนึกขอบคุณพระเจ้า.. ที่มอบสิ่งที่น่ายินดี ที่สุดอันนี้ มาให้..และตั้งหน้าตั้งตา เลี้ยงดู เด็กหญิงที่เกิดมาจาก ต้นไผ่ ..ประคบ ประหงม ยิ่งกว่า ไข่ในหิน ก็ว่าได้...แล้วเด็กที่ พระเจ้า ประทานมาให้ตาและยาย ก็โตวัน โตคืน..ยิ่งโต ก็ยิ่งสวย ยิ่งโตก็ ยิ่งงามเลิศ สวยอย่างไม่มีที่ติ ...ตาและยาย เห็นลูกสาวสวยงามก็อยากจะ หาซื้อเสื้อเสื้อผ้าดีๆ ให้ลูกสาว สวมใส่..แต่ตากับยายเป็นคนยากจน..จึงไม่มีเงินทองมากมาย พอที่จะซื้อ เสื้อผ้าสวยๆให้ได้.. แต่แล้วในวันหนึ่ง..ขณะที่ตา กำลังตัดต้นไผ่อยู่ ก็มีเสียงดัง "..จา..ริ้ง.... กริ้ง......." ดังมาจากต้นไผ่ แล้วก็มีเงินทองมากมาย ไหลออกมา "..ไชโยๆๆ..มีเงินซื้อ เสื้อผ้าได้แล้ว...ไชโยๆๆ....ตาร้องด้วยความดีใจเมื่อตามีเงินทองมากมายแล้ว..ก็รีบหาซื้อ เสื้อผ้าให้ลูกสาวมากมายและเมื่อ..ลูกสาวได้สวมใส่ เสื้อผ้าราคาแพง ก็มีราศรี..ยิ่งสวยงามมากขึ้นไปอีกหลายเท่า..และจากนั้น พอลูกสาวโตขึ้นมา อีกนิด เงินทองก็ไหล ออกมาจากไผ่ ให้ตาทีหนึ่ง ..พอโตขึ้นมาอีกหน่อยเงินทองก็ไหล ออกมาจากไผ่ให้ตา ทีหนึ่ง เป็นอยู่อย่างนี้ มาตลอด..เหมือนต้นไผ่ จงใจ จะมอบเงินทอง ให้ตา เพื่อที่จะให้ เป็นค่าเลี้ยงดูเด็กที่เกิดมาจาก ต้นไผ่ คนนี้..อย่างไร อย่างนั้นเลย.. ตาและยายจึงกลายเป็นผู้ร่ำรวย ขึ้นมาทันตาเห็น..ทั้งสองมีใจ เมตตาปราณี เป็นทุน อยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นใคร ตกทุกข์ได้ยาก ก็จะแบ่งเงินทอง ทีได้มาจากต้นไผ่ แบ่งแจก จ่ายให้เสมอ...... ความสวยงามของเด็กที่เกิดมาจากต้นไผ่.ผู้นี้..ขึ้นชื่อ ลือชา ไปทั่ว จนใครๆตั้งฉายาให้กับ นางว่า "...คากุยา ฮิเมะ.." คือสวยเหมือน แสงของพระจันทร์เต็มดวง...เป็นเจ้าหญิงแห่งความ สวยงาม...มีคนมากมาย ดั้นด้น กันมาจากทั่วทุก สารทิศ..เพื่อมา ขอยลโฉม ความงามของ คากุยา ฮิเมะกัน สักครั้ง..และเมื่อได้เห็นแล้ว."..ขอ คากุยา ฮิเมะ ให้เป็นภรรยาของข้าเถิด.." พวกผู้ชายที่ได้เห็น คากุยา ฮิเมะ จะพูดกันแบบนี้ทุกคนไป นั่นแหละ... และแล้วข่าวลือ ความสวยงามของ คากุยา ฮิเมะ ก็กระฉ่อน..จนไปเข้าหู ของพวกลูกท่าน หลานเธอ ของเจ้าเมือง ตามแคว้นต่างๆ และ พวกมหาเศรษฐี ทั้งหลาย.... เข้าจนได้ มีลูกชายของเจ้าเมือง และมหาเศรษฐี มารุมแย่งขอ คากุยา ฮิเมะ ทีเดียวรวม ห้าคน.."ให้ คากุยา ฮิเมะ กับข้าเถอะ ..ข้าร่ำรวย นางจะอยู่อย่างสุขสบาย และมีความสุข ข้าขอสัญญา..." ตาและยาย ดีใจที่มีคนร่ำรวย และลูกผู้มีอำนาจ มาเสนอยื่นความสุข และความสะดวกสะบายให้กับ คากุยาฮิเมะ..แต่เล่นมากันทีเดียวเลยตั้ง ห้าคน... "..ข้ามีลูกสาว แค่ คนเดียว ไม่รู้จะแบ่ง ให้ท่าน จนครบทุกคน ได้อย่างไร..." ตาส่ายหน้า ..นั่งถอนหายใจ..กลุ้มใจ อย่างเหลือกำลัง... ยายจึงเข้าไปหาและแอบกระซิบบอกกับคากุยาฮิเมะว่า " ตากับยายน่ะรักและเป็นห่วง เจ้าเหลือเกิน การที่เจ้าจะต้องแต่งงานและออกเรือนไปนั้น ตากับยายก็แสนจะขื่นขม และทรมานใจเป็นที่สุด มีอยู่อย่างเดียวที่ตากับยายหวังก็คืออยากจะให้เจ้ามีความสุข มาก ๆอย่างเดียวเท่านั้นจริง ๆ "คากุยา ฮิเมะ ยังไม่มีความคิดที่จะมีคู่ นางจึงออกกลอุบาย...บอกกับลูกชายของเจ้าเมือง และมหาเศรษฐี ทั้งห้าคนว่า "..เอาอย่างนี้แล้วกันถ้าผู้ใด อยากจะได้ ข้าเป็นภรรยา ผู้นั้นจะต้องไปหา ของกำนัล ที่ข้าต้องการ มากำนัลให้กับข้าได้ เป็นคนแรก แล้วข้าจะยอมเป็น ภรรยา ของผู้นั้น ทันที..." ลูกชายของเจ้าเมือง และมหาเศรษฐี ทั้งห้าคน เมื่อได้ ฟัง ชื่อของ ของ กำนัลที่คากุยา ฮิเมะ ต้องการแล้ว ก็รีบออกเดินทาง ไปหาของกำนัล เหล่านั้น ในทันที คนแรกมีนามว่า " อิชิ สุคุรี โนะ มีโกะ " นางให้ไปที่ "เท็น ชิ คุ" (ประเทศอินเดีย) ให้ไปเอา "อิ ชิ โนะ ฮะ จิ" (อ่างหินของพระพุทธเจ้า) ..มากำนัลนาง..อิชิสุคุรี โนะมิโกะ เดินทางไป.. แต่ไปได้แค่ ครึ่งทางเท่านั้น ก็ ต้องย้อนกลับ เพราะ ระยะทางไกลมาก ..ความที่ชายหนุ่ม ยังไม่หมดความพยายาม เรื่อง อยากจะได้ คากุยา ฮิเมะ..จึงไปเอา "อิ ชิ โนะ ฮา จิ " ของปลอม กลับมาให้ กับ คาคุยา ฮิเมะ.. แต่เมื่อ นางได้เห็น อ่างหิน ของ อิชิ สุคุรี โนะ มีโกะ เท่านั้น นางก็รู้ทันที ว่า เป็นของปลอม "..อ่างหิน ของพระพุทธเจ้าน่ะ...ไม่เปลื้อน โคลนตม อย่างนี้หรอก..จะต้องส่องแสง เป็น ประกาย สวยงาม อันนี้เป็น ของปลอม...เมื่อท่าน เอาของปลอมมาหลอกข้า..ข้าจึงมี สิทธิ์ที่จะปฏิเสธ การเป็นภรรยา ของเจ้าได้...จงกลับไปเถิด.. "อิชิสุคุรี โนะ มีโกะ ให้เป็น เสียใจกับ การกระทำ ของตน จึงจำยอมถอย กลับเมือง ไปเป็นคนแรก........ NEXT