KOBU JISAN ตาแก้มป่อง แปลและเรียบเรียงเรื่องราวโดย สุขุมาลย์ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..มีตาสองคนเป็นเพื่อนรักกัน....อยู่บ้านติด ๆกัน ตาคนแรกเป็นคน อารมย์ดี นิสัยร่าเริง..เอาเป็นว่ายิ้มร่าทั้งวันเลยเชียวหละ..ส่วนตาอีกคนเป็นคนอารมย์ไม่ค่อย ดี คือยิ้มยาก..เอาเป็นว่าเกือบจะยิ้มไม่เป็นเอาเลยทีเดียวก็ว่าได้..แต่ทั้งสองก็เป็นเพื่อนรักกัน ..ตาสองคนนี้นิสัยต่างกันอย่างตรงกันข้ามก็จริง..แต่ทั้งสองมีสิ่งที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง... คือทั้งสองจะมี..โคบุ..(เนื้องอก)ป่องห้อยออกมาเหมือนกัน แต่อยู่คนละข้าง..คือตาอารมย์ดี มีข้างซ้าย..ส่วนตาอารมย์ไม่ดีมีข้างขวา...ค่ะขอแนะนำตาทั้งสองพอคราว ๆนะคะ..เพราะเจ้า โคบุทั้งสองอันนี้คือจุดสำคัญที่ทำให้เกิดตำนานและเรื่องเล่าขึ้นมา..ทีนี้เราก็มาเริ่มเรื่องกันเลย นะคะ............... วันหนึ่ง..ตาผู้อารมย์ดี ขึ้นเขาเพื่อจะไปตัดไม้..จะเอามาทำเชี้อเพลิงตั้งแต่เช้าแล้ว..แต่ตาคง เก็บไม้จนเพลินไปหละมั้ง..มารู้สึกตัวอีกทีก็เย็นมากแล้ว ตารีบรวบรวมกิ่งไม้ที่เก็บได้ทั้ง หมด..เอาแบกขึ้นไว้บนหลัง..ตารีบเดินแกมวิ่ง ลงมาตามทางลาดของเขา แล้วเพราะความ กระเทือนของการวิ่งทำให้แก้มข้างซ้ายที่มี..โคบุ.. (เนื้องอก )ของตา..ยูรา..ยูรา..แกว่งไป แกว่งมา..ยูรา..ยูรา..เลยเชียวหละ.. แล้วพอตาวิ่งมาได้หน่อย..อยู่ ๆฝนก็ตกลงมา..โป๊ด สึ..โป๊ด สึ..ตาหยุดแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า.. ..เห็นทีจะไม่ได้การเสียแล้ว..ตารีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก..แต่ช้าไปแล้วหละตา..ฝนเจ้ากรรม น่ะเปลี่ยนจาก..โป๊ด สึ..โป๊ด สึ..กลายเป็น..ซ่า..ซ่า..เทลงมาอย่างกะฟ้ารั่ว..ตาตกใจ รีบมองหาที่ หลบ แล้วตาก็เห็นถ้ำ ๆหนึ่ง ที่ตรงข้างทาง..เห็นทีว่าต้องหยุดหลบฝนเสียแล้วหละ.......เมื่อตา คิดได้ดังนั้น จึงรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนอยู่ในถ้ำนั้น...... ตาเมื่อเข้ามาอยู่ในถ้ำแล้ว..ทีนี้ก็ได้แต่รอ..ตานั่งรอ..แล้วก็รอ..แต่ว่าฝนน่ะ..ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เลย ตาเมื่อรอนานเข้า ก็เริ่มง่วงเลยนั่งสัปปะหงกแล้วในที่สุดตาก็ม่อยหลับไปจนได้..ตาหลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้.. มารู้สึกตัวอีกทีก็ต่อเมื่อมีเสียงเหมือนมีคนมากมาย..กำลัง..โกะโซะ..โกะโซ.. เคลื่อนไหวทำอะไรกันบางอย่างอยู่ที่หน้าถ้ำ..เสียงเหมือนกำลังสังสรรพูดจากัน..ตาจึงค่อย ๆ.. ย่องไปแอบดู..แล้วตาก็ต้องเบิกตาจนโต..ด้วยความตกใจและกลัว..อย่างสุด ๆเลยหละ... เพราะตรงลานกว้างตรงหน้าถ้ำน่ะ.....มีพวกยักษ์ตั้งหลายตัว..กำลังช่วยกันก่อกองไฟอยู่.. เมื่อพวกยักษ์ก่อกองไฟกันเสร็จแล้ว ก็ เดินมานั่งรวมกันรอบ ๆกองไฟ..แล้วทีนี้ก็เริ่มพูด คุย ดื่มกินกันอย่างสรวญเสเฮฮา "..ฮีเย้..ทำยังไงดีล่ะ..เรา..บรื้อ.. "ตางี้กลัวพวกยักษ์จะเห็นตาเข้า ตารีบเอามือปิดปากของตัวเองเอาไว้เพราะกลัวเสียงของตัวเองจะดังลอดออกไป..... ตากลัวจริง ๆ กลัวตนตัวสั่นไปหมดเลยหละ..โคบุ (เนื้องอกข้างแก้ม )ของตาก็..ยูรา..ยูรา..สะเทือนสั่นไหวตามไป ด้วยเหมือนกัน.. แล้วงานสังสรรของพวกยักษ์ก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ..เมื่อพวกยักษ์ทุกตัวดื่มกินกันจนเมาได้ที่แล้ว อยู่ ๆพวกยักษ์ก็เริ่มตรบมือขึ้นทำจังหวะ..เจ้ายักษ์สีแดงลุกขึ้นแล้วเริ่มตีกลองขึ้นอย่างเมามัน.. บ้อง..บ้อง.บ้อง..เจ้ายักษ์สีน้ำเงินก็ลุกขึ้นตามทันทีขยับ หยิบขลุ่ยขึ้นมาเป่า..ปี้จาระ..ปี้จาระ.. แล้วพวกยักษ์ ที่เหลือทั้งหมด..ก็เริ่มลุกขึ้นขยับ..เต้นโยกไปตามทำนองของเพลง..ยักษ์ทุกตัว ขยับพุงสั่นกระเพื่อมไป..กระเพื่อมมา..ไหวขึ้นไหวลง..อย่างสนุกสนาน.. ส่วนตาน่ะ..แอบมองพวกยักษ์มาตลอด..แล้วพอตาเห็นพวกยักษ์ลุกขึ้นมาเต้นรำกันอย่างสนุก สนานอย่างนั้น..ตาก็ให้เป็นนึกขำพวกยักษ์..อย่างที่สุด..ตานึกขำพุงที่กระเพื่อมขึ้นลงไหวขึ้นไหวลงของพวกยักษ์.. แล้วที่สำคัญนั้น เพราะตาน่ะเป็นคนที่ร่าเริงเป็นนิสัยอยู่แต่เดิมอยู่แล้ว..มองไปมองมา..จากความกลัว..ก็เลยกลายเป็นความ สนุกไป..ตานึกสนุกขึ้นมาสุด ๆ..แล้วตาก็เริ่มขยับ..ซ้ายทีขวาที..ขยับตามเพลงของพวกยักษ์.. ขยับหนักเข้า ..หนักเข้า..อยู่ ๆตาก็เดินเต้นออกไปจากถ้ำที่หลบอยู่..นั่นเลย..ดูสิ..เหตา..นั่นมันพวก ยักษ์..นะตา..เห.. พวกยักษ์เห็นตาเดินเต้นออกมา..ก็ชงัก.." อะไรละนี่..ใครกัน..เห..คนนี่..คนจริง ๆด้วย..จ๊าก.." พวกยักษ์พอได้ยินเสียงสมุนบอกว่ามีคนเดินเต้นออกมาจากถ้ำเข้าเท่านั้น..แล้วมองไปก็เห็นว่าเป็น คนจริง ๆแน่แล้ว ไม่ผิดแน่..ก็เลยเกิดโมโหกันใหญ่..มองทำตาถลึงมาที่ตา..แต่ขอโทษทีนะพ่อยักษ์..ตาน่ะติด ลมและแบรกแตกเสียแล้ว..ตายังคงเต้นโยกไปโยกมาไม่หยุดและไม่สนใจว่าพวกยักษ์จะโกรธ หรือถลึงตาเข้าใส่หรือยังไง..แถมตายังพูดชวนพวกยักษ์อีกด้วยว่า " โซเร่..โฮ้ย..โฮ้ย..เร็ว ๆมาเต้น ด้วยกันเถอะ..เร็ว ๆ...โซเร่...ปี้จาระ...ปี้จาระ..ฮ่า ๆๆๆ..โซเร่..โฮ้ย..โฮ้ย.. " พวกยักษ์เห็นตาเต้นอย่างเอาเป็นเอาตาย..ไม่กลัวพวกตนเลย..แล้วยังแถมชวนให้ออกมาเต้น ด้วยกันเสียอีก..เลยนึกเอ็นดูตาขึ้นมา..พวกยักษ์ก็เลยเลิกโกรธ หันมาช่วยกันตรบมือทำจังหวะ ตีกลอง เปล่าขลุ่ยกันต่อ..ตาก็เต้น..แล้วก็เต้น..พวกยักษ์ก็เข้ามาช่วยตาเต้น..เต้นกันอย่างสนุก สนาน..แล้วงานสังสรรก็ดำเนินต่อไปอีกเรื่อย ๆ..นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้..เพราะตาน่ะสนุกจนฟิว ขาดไปตั้งนานแล้วหละ....เฮ้อ..ตาเดี๋ยวก็เป็นลมลงไปหรอก.. แล้วตากับพวกยักษ์ก็มารู้สึกตัวเอาเมื่อ มีเสียงไก่ขันดังขึ้นมา " เอก..อี้..เอ๊ก..เอก.."ลูกสมุน ยักษ์ตะโกนขึ้นว่า " ย้า..เช้าแล้วพวกเรา..เช้าแล้ว..เร็ว ๆเช้ามาถึงแล้ว " พอพวกยักษ์ได้ยิน คำว่าเช้าแล้วก็หยุดเต้นแล้วก็ช่วยกันรีบเก็บข้าวของกันเป็นการใหญ่..เจ้ายักษ์ตัวสีน้ำเงินตัวหัวหน้า เก็บของไปแล้วก็หันมาจ้องมองตาไปด้วย..แล้วอยู่ ๆมันก็พูดกับลูกน้องของตนขึ้นมาว่า " คืนพรุ่งนี้ ก็ให้ตามา เต้นกับพวกเราด้วยอีกไหม? เห็นด้วยหรือปล่าวพวกเรา..เหอ ๆๆ " พวกสมุนยักษ์ทุกตัวหันมาพยักหน้า กันหงึก ๆ...เห็นด้วยกันทุกถ้วนหน้าเลยทีเดียวเชียว...ฮี้..ตา แย่แน่ ๆเลย..นี่ก็เพราะตาเต้นเก่งมากเกินไปแล้วเห็นไหม?..ฮี้.. " โอ่..ส่าเมื่อทุกคนเห็นด้วย..แล้วเพื่อกันตาแกล้งลืม..แล้วเบี้ยวไม่มา..ต้องยึดของสำคัญของ ตาเอาไว้ดีกว่า..นะพวกเรา "..เจ้ายักษ์สีน้ำเงินพูดแล้วก็จ้องมองมาที่ตา..จ้องมองเขม็งตาเป็นมัน มาเพื่อจะหาของสำคัญของตา..โห..ตางี้เก็บของไปเสียวสันหลังไปจนขนหัวลุกไปหมด.."ฮี้.... ของสำคัญของข้ามีอะไรบ้างหละนี่..ไม้ที่เก็บมานี่ก็สำคัญ..เสื้อชุดเก่า ๆสีซีดจนมอหมดแล้วตัวนี้ก็.. สำคัญ..นึ..โฮ่โฮ่..ที่เหลือก็ชีวิตของข้านี่ก็สำคัญ..แล้วมีอะไรอีกล่ะที่สำคัญ..หรือว่าอันหลังอันสุดที่สำคัญ.. ฮี่.." ตาหละยืนตัวสั่นไปหมด ด้วยความกลัว และไม่อยากคิด... ตากลัวจนตัวสั่นไปหมด..เสียวสันหลังวาบ ๆ..ฟันของตางี้กระทบกันเสียงดังหงึก ๆ หงึก ๆ..แล้วเจ้า โคบุ..ที่ข้างแก้มของตาก็สั่นกระเพื่อมไหวตามไปด้วย..โคบุ..ของตาไหว..ยูรา.ยูรา...ไหวไปไหวมา แกว่งสั่นจนเข้าไปกระทบกับสายตาของเจ้ายักษ์เข้าจนได้..เจ้ายักษ์มองสำรวจตาอยู่นาน แล้วมันก็พูดขึ้นว่า " อึ้ม..ที่แท้... ของสำคัญของตาคงจะเป็นก้อนเนื้อที่อยู่ข้างแก้มของตาแน่ ๆเลย..เหอ ๆๆเอาโคบุข้างแก้มของ ตานั่นแหละ..เหอ ๆๆ" แล้วเจ้ายักษ์ตัวนั้นก็ตรงเข้ามา ย่างสามขุมเข้ามาจนชิดตัวตาแล้วมันก็เอื่อมมือออกมาตะบบ โคบุข้างแก้มของ ตา..หมับ..แล้วดึงปุ๊บขาดออกจากแก้มของตาเลยหละ..พวกยักษ์พอเด็จได้โคบุแล้ว..ก็พากัน วิ่งจากไป..แล้วมันยังหันมาสั่งเสียบอกกับตาด้วยอีกว่า "ถ้าพรุ่งนี้ไม่มา..ก็ไม่ได้ของสำคัญคืนหรอกนะ..ตา..เหอ.. เหอ.." พอพวกยักษ์หายลับเข้าไปในเขาลึกแล้ว..ตาก็หายตกใจพอดี..แล้วตาก็ค่อย ๆเอามือเอื้อมไป สัมผัสตรงโคบุข้างแก้ม ของตัวเอง " เย้ เย้ ๆๆ..แก้มเบาเลยนิ..ฮ่า ๆๆ " ตาหัวเราะร่วนด้วยความ ดีใจ..ที่ของสำคัญของตาไม่ใช่ชีวิตของตาหรอก..ที่แท้ของสำคัญของตาก็คือ โคบุ นี่เอง ตา หัวเราะ " ฮ่า ๆๆๆ" แล้วรีบยกไม้ขึ้นแบกไว้บนหลัง แล้วลงจากเขากลับบ้านของตนไปอย่างมี ความสุขที่สุด...ดีใจด้วยนะคะ..คุณตา NEXT