ซาลึ คานิ กักกุเซ็น SARUKANI..KAKKUSENศึกล้างแค้นของปูกับลิง บทนำเรื่องนิทานเรื่องศึกล้างแค้นของปูกับลิงนี้ เป็นนิทานที่เล่าต่อเนื่องกันมาแต่สมัยโบราณ ต้องการเล่าถึงว่าเมื่อ สมัยก่อน นานมาแล้วของกาลหนึ่งในวันที่ อากาศแจ่มใสในฤดูใบไม้ล่วงของกาลนั้น....ได้มีลิงที่หิวโซอยู่ตัวหนึ่ง กำลัง เดินกุมท้องอยู่ด้วยความหิวโหยอย่างมาก มาตามทางเดินที่อยู่ในป่า..มันได้ส่ายสายตาไปที่พี้นดินเพื่อมองหาของ กินที่พอจะประทังความหิวโหยของมันไปได้บ้าง ปากก็พูดบ่นไปเรื่อยเปื่ยว่า " อ้า อ้า..หิวจังเลยวุ้ย... แถว ๆ นี้มี อะไร? พอที่จะหาเก็บกินได้ ทำตกหล่นเอาไว้บ้างหรือปล่าวน้า?..เจี๊ยก ๆๆ" นกกระจอกซึ่งพอดีได้บินผ่านมาตรง บริเวณแถว ๆ นั้นเมื่อได้ยินและเห็นเข้า ก็ให้เป็นนึกหมั่นไส้เจ้าลิงตัวนั้นขึ้นมาอย่างที่สุด มันจึงพูดขึ้นมาลอย ๆ แบบตำหนิลิงว่า " ..เฮ้อ..บนภูเขานั่นน่ะ..พวกลูกท้อ,ลูกพลับหละก็ ออกดอกออกลูกสะพั่ง..ล่อน้ำลายให้เต็มต้น ไปหมด..ไฉนเลย เจ้าถึงไม่ขึ้นไปบน ภูเขานั่นล่ะ? จะมามัวเดินค้นหาของตกแถว ๆ นี้กินอยู่ทำไมเล่า?? หือ.. เจ้าลิงจอมขี้เกียจ ..." นกกระจอกพูดขึ้นด้วยสุด ๆ ที่จะเบื่อเจ้าลิงจอมขี้เกียจตัวนี้แล้วจริง ๆ..." ก็ข้าขี้เกียจปีนขึ้น ไปบนภูเขานี่..." เจ้าลิงตอบแล้วก็บิดตัวไปมาด้วยความขี้เกียจจริง ๆ อย่างที่ มันพูด...แล้วตรงนั้น มันก็ได้เหลือบ ไปมองเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่บนพื้นดินใกล้ ๆ ตรงนั้นเข้า..จึงรีบเดินไปก้มมองดู " อ๊ะ..มีอะไรตกอยู่ล่ะนี่..เจี๊ยก ๆๆ " " ว้า..ฮึ..ฮุ้นดะ..ที่แท้เป็นเม็ดลูกพลับนี่เอง..เม็ดเล็กนิดเดียวแค่นี้ไม่ทำให้ ท้องที่หิว ๆ ของข้ากระดุกกระดิกเคลื่อนไหวตรงไหนได้เลยหรอก..ว้า ..อี้.. " ลิงพูดอย่างหัวเสีย แล้วก็ก้มหน้า ลงยืนคอตกอย่างหมดหวัง.. แต่แล้วเมื่อลิงเงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่ตรงหัวถนนเข้าเท่านั้น.." เอ๊ะ..อะไรเล่า นั่น " ลิงตะโกนขึ้นแล้วกระโดดเต้นแร้งเต้นกา ตบมือขึ้นอย่างดีใจแล้วพูดว่า " เย้ ๆๆ...พระเจ้าทำไม?ถึงได้ น่ารักแบบนี้ ก็ไม่รู้ ฮ่า ๆๆๆ เห็นข้าหิว..เลยบรรดาลให้ข้าวปั้นเดินมาให้กินแล้ว เห็น ไหม?นั่น...ดูสิ..เจี๊ยก ๆๆ " ลิงดีอกดีใจรีบวิ่งไปที่ก้อนข้าวปั้นที่มันได้เห็นว่าเดินมานั้น หมายจะตะคลุบและกินให้หายหิว แต่...ขอโทษที... เจ้าลิงเอ้ย.. เพราะมีเสียงพูดดังลอดออกมาจากใต้ก้อนข้าวปั้นก้อนนั้นว่า " ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ...ฉับ...เดี๋ยวก่อนสิท่านลิง!!ช้าก่อนไม่ได้หรอก ข้าวปั้นอันนี้มัน เป็นของ ๆ ฉัน " เสียงที่ดังออกมาจากใต้ข้าวปั้นน่ะ เป็นเสียงของแม่ปูตัวหนึ่ง ไม่พูดปล่าวยังแถมยื่นก้าม ออกมาอีกเสียด้วย แล้วทำท่าช๊อกกิ..ช๊อกกิ...ฉับ..ฉับ..เหมือนจะหนีบให้เสียอีกด้วยน่ะสิ...เจ้าลิงตกใจรีบชักมือกลับ แล้วพูดว่า " แว๊ก... ตกใจหมดเลย...อ้าว..เป็นของๆ แม่ปูนี่เอง..ขอโทษทีเถอะข้านึกว่าของตก...แต่ไหนก็ไหนเลย นะแม่ปูช่วยแบ่งให้ข้ากินสักครึ่งหนึ่งไม่ได้หรือ ?..แม่ปูผู้ใจดี..เจี๊ยก ๆๆ " อ้าว...อยู่ ๆก็จะมาขอแบ่งครึ่งง่าย ๆเช่นนี้ ได้ยังไงล่ะ..แม่ปูจึงรีบตอบ ปฏิเสธให้เป็นพันละวันว่า " อะไร..ไม่ได้หรอก.. พวกลูก ๆของฉัน กำลังรอกันอยู่ที่บ้านด้วยความ หิว..ท่านไปหาเอาเองที่อื่นเถิด.. ช๊อกกิ..ช๊อกกิ ..ฉับ..ฉับ""..ฮึ..เดี๋ยวก็หนีบให้หรอก.. แม่ปูตอบปฏิเสธลิงแล้วก็เตรียมที่จะเดินทางของตนต่อไป..แต่เจ้าลิงด้วยความเจ้าเล่ห์ รีบห้ามเอาไว้ มันพูดว่า " เดี๋ยวก่อน..ช้าก่อน..แม่ปูผู้แสนใจดี..เอาอย่างนี้ไหม? ข้าน่ะหิวจนแสบใส้แสบพุง จวนจะเป็นลมอยู่รอมร่ออยู่ นี่แล้ว..เอาข้าวปั้นของท่านมาแลกกับเม็ดลูกพลับ นี่แล้วกันนะ..นะ.. " แม่ปูเหลือบไปมองเม็ดลูกพลับที่ลิงถือหลา ยื่นออกมาให้ดู แล้วพูดว่า" ไม่เอา ๆ ไม่ได้หรอก เม็ดลูกพลับ กินได้ที่ไหน?ล่ะ ไม่เอาหละ..ช๊อกกิ.. ช๊อกกิ...ฉับ..ฉับ.." ลิงเจ้าเล่ห์ทำเป็นหัวเราะแล้วพูดกับแม่ปูว่า " ฮ่า ๆๆ..ท่านนี่ไม่รู้จริง..เลยนะนี่..ว่า ข้าวปั้น น่ะ กินหมดแล้วมันก็หมดกันแค่นั้น..แต่เม็ดลูกพลับนี่สิ เอาไปปลูกให้เป็นต้นได้ และเมื่อโตเป็นต้นใหญ่ขึ้นมาก็จะ ได้มีลูกพลับมากมายให้เก็บกินกันเท่าไหร่ ๆ ก็ไม่หมด..น่ะน้า..แม่ปู..เจี๊ยก ๆ " แม่ปูเมื่อได้ยินคำว่า...จะมีกินเท่า ไหร่ ๆก็ไม่หมด... เข้าเท่านั้น ก็พยักหน้าเห็นคล้องต้องตามไปกับลิงด้วยอย่างหน้าตาเฉยเลยดูสิ... เมื่อลิงเจ้าเล่ห์เห็นแม่ปูพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของตนเช่นนั้น ก็ยิ่งพูดสริมหลอกแม่ปูทับเข้าไปอีกว่า " ที่จริง ข้าน่ะ ไม่อยากเสียเม็ด ลูกพลับที่..สำคัญเม็ดนี้ไปหรอกนะ..แต่ข้าน่ะหิวจริง ๆ ถ้าไม่ได้กินอะไรเข้าไป เดี๋ยวนี้ข้าอาจ จะต้องขาดใจตายไปเพราะความหิวโหยนี้ได้ ..ข้า กลัวตายนะเนี่ย...จึงยอมแลกเม็ดลูกพลับที่สำคัญของข้ากับ ก้อนข้าวปั้นของเจ้า...เจี๊ยก ๆ " ลิงพูดแล้วก็ทำท่าเอามือกุมท้อง แล้ว ก็เป็นเวลาที่พอดีพอเหมาะกับท้องของเจ้าลิง นั้นก็เกิดส่งเสียงร้อง..จ๊อก..จ๊อก..ดังลั่นออกมาเสียด้วย..พอดีเลยเชียว.. แม่ปูเมื่อเห็นดังนั้น ก็ยิ่งเชื่อสนิทและคิด เกิดสงสารลิงที่หิวจนท้องร้องลั่นสนั่นแบบนั้นเข้า จึงพูดว่า " ..อะร้า..ม่า..ท้องของท่านร้องน่าสงสารจัง.. ตกลงเรายอมแลกก้อน ข้าวปั้นนี่กับเม็ดลูกพลับที่กินเท่าไร ๆก็กินไม่หมดเม็ดนั้นให้ท่านแล้วกัน....ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ.." เจ้าลิงดีใจที่หลอกแม่ปูได้สำเร็จ รีบส่งเม็ดลูกพลับให้กับแม่ปูไป แล้วรีบฉวยเอาข้าวปั้นก้อนนั้นมาถือไว้...แถมทำ ท่าแลบลิ้นหลอก อีกต่างหาก "ฮุ้นด่ะ..แค่นี้ก็เชื่อ..แม่ปูหน้าโง่..ฮ่า ๆๆ ... " ว่าแล้วด้วยความไว เจ้าลิงก็จัดการขม่ำ ก้อนข้าวปั้นก้อนนั้นตัวกลมเลยหละ..เผลอแพลบเดียวก้อนข้าวปั้น หายลับเข้าไปอยู่ในท้องลิงจนหมดเลย... เรียกว่าไม่เหลือข้าวติดมือแม้แต่สักเม็ดเดียว..กินเสร็จแล้วมันยังหันมาพูดเยาะเย้ย กับแม่ปูแถมอีกด้วยว่า "เจี๊ยก ๆ ..ข้าวปั้นอร่อยจริง ๆเลย..ลูกของแม่ปูกำลังหิวอยู่ไม่ไช่หรือ? ไป ๆ รีบ ๆกลับไปปลูกเม็ดลูกพลับเถอะไป.. ลูก ๆจะได้กินลูกพลับอร่อย ๆ.. ฮ่า ๆๆ..กินเท่าไหร่ ๆ ก็ไม่หมด..เจี๊ยก ๆๆๆ..บ้าย บาย แม่ปูผู้ใจดี ..บาย.." พูด เสร็จ แล้วมันก็วิ่งหนีจากไป..ดูสิ แต่ดูแม่ปูของเรากลับยืนยิ้ม " ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..ทำไมถึงได้เป็นลิงที่ใจดีแบบนี้ก็ไม่รู้..ได้ กำไรนะ นี่เรา..รา..ร่า..ร้า..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..ดีใจจังเลย" แม่ปูคิดอย่างนั้นจริง ๆ..เฮ้อ..ทำไมอย่างนี้ ก็ไม่รู้...แล้วแม่ปูก็เดินจาก ตรงนั้นไปอย่างสำราญบานใจ....โธ่..แม่ปูก็..เม็ดลูกพลับน่ะกว่าจะโตมีลูกให้กินได้น่ะ ก็ต้องปลูกนานเป็นสิบปีเลยทีเดียวนะ ไปเชื่อลิงได้ยังไงเล่า..โธ่ ๆๆ เมื่อแม่ปูได้เดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว พวกลูก ๆปู พอเห็นหน้าแม่เข้าเท่านั้นก็ร้องกันให้กระจองอแง เลยทีเดียว ว่า " แม่จ๋า..พวกเราหิวกันจนท้องร้อง.. จ๊อก ๆๆ แล้วหละแม่..." ลูกปูร้องเร่งแม่ปูกันเป็นการใหญ่ แม่ปูจึงเล่าเรื่องราวต่าง ๆที่ตนได้ประสบมาให้พวกลูก ๆฟัง.. ว่าได้เม็ดลูกพลับที่กินเท่าไหร่ ๆก็ไม่หมดมาจากลิง...แล้วเมื่อเล่าจบ ทั้งแม่ปูและลูกปูก็รีบไปกันที่สวนหลังบ้าน..จัดการฝัง เม็ดลูกพลับลงไปในดินทันที เสร็จแล้วก็ช่วยกันไปตักน้ำเอา มารดเม็ดลูกพลับกันให้เป็นการใหญ่....ทั้งแม่ปูและลูกปูด้วยกำลังหิว จึงรดน้ำไปแล้วเลยร้องเพลงไปพลาง ๆอย่าง ไม่ตั้งใจว่า " โผล่หน้าออกมาไว ๆ เม็ดลูกพลับเอ๋ย...ถ้าไม่รีบยื่นหน้าออกมาไว ๆ ละก็ จะใช้ก้ามคม ๆนี่..หนีบ..ฉับ ๆ..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย)" ...โฮ ๆๆ..แม่ปูจ๋า..ทำไมเพลงถึงน่ากลัวอย่างนี้ ล่ะ..บรื้อววว์......เล่นจะตัด..ฉับ..ฉับ..กันเลยหรือนี่... แล้วจะเป็นด้วยว่าเพลงที่พวกปูร้องนั้นจะน่ากลัวหรือเกิดอัศจรรย์อะไรขึ้นมาก็ไม่รู้.... เพราะได้เกิดความมหัศจรรย์อย่างหนึ่งเกิดขึ้นมาทันที ด้วยเป็นการบังเอิญอย่างมากที่เจ้าเม็ดลูกพลับที่โดนฝังอยู่ในดินเม็ดนั้นน่ะ เกิดบังเอิญเป็นเม็ดลูกพลับเม็ดที่ขี้ขลาดตาขาวขี้กลัวอย่างที่สุดเข้าอย่างจัง!!..เลยเมื่อได้ยินเสียง เพลงที่แสนจะน่ากลัว และสยองอันนี้ของพวกปูเข้าอย่างนั้น ก็เกิดตกกระ ใจ!!!และกลัวขึ้นมาจริง ๆ จึงรีบแทรก พี้นดินโผล่หน้าและขยายใบอ่อนออกมาทันทีทันใด แบบเหลือเชื่อ ด้วยความกลัวว่าพวกปูจะ หนีบเอา..แม่ปูกับ ลูกปูเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งช่วยกันตะโกนร้องเพลงที่แสนสยองกันขึ้นมาอีกว่า "ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..โตเป็นต้น ใหญ่แล้วแตกแขนงให้ ไว ๆ ยอดอ่อนของเม็ดลูกพลับเอ๋ย...ไม่รีบโตขึ้นมาไว ไว..เดี๋ยวนี้..หละก็..จะใช้ก้ามที่คมอย่าง ตะไกรนี่หนีบ..ฉับ ๆให้ขาดเป็นสองท่อนเลย..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..สุรุโส(ตัดให้เลย) .." ยอดอ่อนของลูกพลับ..ร้อง จ๊าก..โอ้ย ๆ..ไม่ไหวแน่แล้วอุตส่าห์แตกใบอ่อนออกมาได้แค่นิดเดียวนี่ แล้วจะมาโดน ตัด..ฉับ ๆช๊อกกิ ๆ ให้แล้วได้ยังไงล่ะ..เห็นทีจะไม่ได้การ..จึง รีบ..กึน..กึน..โตขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเลย..เผลอแพลบเดียว ยอดอ่อนของเม็ดลูกพลับ ก็กลับกลายเป็นต้นพลับสูงใหญ่ แตกใบแตก ก้านออกมาเดี๋ยวนั้นเลยเหมือนกัน..... เหวอ...ทันใจดีจังเลย..นะเนี่ย... แม่ปูกับลูกปูเมื่อเห็นเม็ดลูกพลับว่านอนสอนง่ายดีเหลือเกินแบบนั้น จึงรีบช่วยกันรดน้ำให้อีกแล้วร้องเพลงต่อไป ว่า " ช๊อกกิ..ฉับ.. ฉับ..รีบออกดอกออกมาไว ไว..ต้นพลับ..เอ๋ย..ถ้าไม่รีบออกดอกออกมาเดี๋ยวนี้หละก็...ฉับ ๆ... ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย).." เม็ดลูกพลับนั้นด้วยความกลัวจะโดนตัด..ฉับ ๆช๊อกกิ ๆ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย)..ของปูจึงโตเร็วแบบไม่น่าเชื่อมา ได้จนถึงขนาดนี้แล้ว..ไหนก็ไหนเลย..จึงบรรดาลออกดอกออกมาให้จนขาวโพลนไปทั้ง ต้น...แม่ปูกับลูกปูเห็นต้น พลับออกดอกออกมาแบบนั้นจริง ๆ ก็ร้องเพลงสับทับเข้าไปอีกครั้งว่า "ช๊อกกิ..ช๊อกกิ.. ฉับ..ฉับ..ไหนก็ออก ดอกออกมาแล้ว..ก็กลายเป็นผลลูกพลับเสียเลยไว ไว ไม่เช่นนั้นละก็จะ.. ฉับ ๆ ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..สุรุโส...สุรุโส(ตัดให้เลย)จริง ๆ ด้วย .." ..แล้วก็เท่านั้นแหละ...ดอกที่ขาวโพลนของต้นพลับก็กลายเป็นผลลูกพลับขึ้นให้เต็มต้นไปหมดทั้งต้นเลยที เดียว เชียว..... ต้นพลับเมื่อบรรดาลลูกอ่อนสีเขียวออกมาเล้วก็ค่อย ๆ กลายจากสีเขียว..มาเป็นสีเหลืองสดขึ้น ๆเรื่อย ๆ และใน ที่สุด..ต้นพลับ ทั้งต้นก็มีผลเหลืองอร่ามน่ากินไปทั้งต้นเลยหละ.. " ว้า..น่ากินจังเลยแม่..ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..รีบเก็บมา กินกันเถอะ.." ลูกปูเห็นลูกพลับน่ากินแบบนั้นก็ยิ่งหิวกันใหญ่รีบร้องเร่งแม่ปูกันให้ระงมเลยทีเดียว..แม่ปูจึงรีบไป หยิบบันไดมาเพื่อ หวังจะปีนขึ้นไปหมายจะเก็บลูกพลับมาให้ให้ลูก ๆ ได้กินกันให้หายหิว..แต่ !!ไม่ว่าแม่ปูจะ พยายามเอี้อมมือไปเท่าไหร่ ๆ ก็เก็บลูกพลับ ไม่ถึง..เพราะด้วยต้นพลับน่ะโดนเร่งให้โตอย่างกระทันหันอย่างนั้น จึงโตและสูงใหญ่จนผิดปกติ..ว้า..แล้วจะทำยังไง..ดีล่ะ นี่..ลูกปูก็ร้องกันให้ระงมเร่งแม่ปูให้เร็ว ๆเข้า..แม่ปูจำต้อง ยืนงง..เพราะไม่รู้ว่าจะทำฉันใดดี คงทำได้แต่แค่เพียงยืนถอนหายใจเฮือก ๆอยู่ที่ใต้ ต้นพลับนั่นเอง... แล้วตรงนั้น..เจ้าลิงเจ้าเล่ห์ตัวเดิม..ก็เดินยิ้มเผล่ออกมา " ย่า...สวัสดี..แม่ปูผู้ใจดี กำลังทุกข์ใจอยู่หละสิ...เจี๊ยก ๆ " เจ้าลิงน่ะ เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกแล้วโดยบังเอิญ และมันได้แอบจ้องมองดูเพื่อหาจังหวะมาอยู่นาน แล้วด้วย ..แล้วเมื่อได้จังหวะเหมาะพอดี เช่นนั้นเข้า..จึงพูดลอย ๆด้วยเสียงอันดังให้แม่ปูได้ยินว่า " แฮ่ ๆ..ข้าหละ ปีนต้นไม้ละก็เก่งเป็นยอด..แล้วตอนนี้ข้าหละก็ว่างอยู่ด้วย... เจี๊ยก ๆ ให้ข้าปีนขึ้นไปเก็บลูกพลับให้เอาไหม?..ล่ะ " แม่ปูกำลังกลุ้มใจอยู่พอดี และเห็นว่าลิงได้ออกปากแบบใจดีจะเก็บให้แบบนั้น ก็เลยพูดว่า " ม่า..ขอบคุณ ท่านลิง..พวกลูก ๆของฉันกำลังร้องกันกระจองอแง..อยากจะกินลูดพลับเร็ว ๆ..ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..ฉับ ฉับ.. ถ้างั้นก็ ได้โปรด เชิญท่านขึ้นไปแล้วช่วยเก็บมาให้ลูก ๆของฉันได้กินกันสักหน่อย..แล้วถ้าท่านอยากจะกินด้วย ก็เชิญเลย เพราะมีมากมาย..กินเท่า ไหร่ ๆ ก็ไม่หมดเสียด้วย อย่างที่ท่านเคยบอกไว้เลย...." เจ้าลิงตาลุกวาว...ที่ได้ยินแม่ปูออกปากอนุญาติตนง่าย ๆเช่นนั้น..จึงรีบปีนขึ้นไปบนต้นพลับอย่างดีใจ.. เมื่อขึ้นไป ถึงบนต้นแล้ว "ว้าว..เป็นรอมานาน สมใจหยากข้าหละ ว้าว..ว้าว..ลูกพลับเต็มต้นไปหมดเลยด้วย...เจี๊ยก ๆ " เจ้าลิงรีบเด็จลูกพลับใส่ปาก ทีละ ลูก ๆ กินอย่างตะกะตะกามอยู่เป็นนาน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และกลับมา สนใจกับพวกปูเจ้าของต้นพลับเลยแม้สักน้อยนิด..ดูสิ...ทำไมชั่วอย่างนี้ก็ไม่รู้ แม่ปูกับลูกปูรอกันอยู่ใต้ต้นพลับ เป็น เวลานาน และเห็นว่าลิงดูไม่มีท่าทีว่าจะนึกถึงพวกตนเลยสักนิด จึงตะโกนขึ้นไปสัมทับลิงว่า " เน้..ท่านลิง พวกลูก ๆของฉัน ร้องด้วยความหิวกันใหญ่แล้ว..อยากจะกินกันไว ๆนะท่าน ช่วยแบ่งลูกพลับ ให้กับพวกเรากิน กันบ้างสิ..ท่าน...ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ" NEXT แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์