สุรุโนะ โองไคชิ....(2)
tsuru no unkaisi...นกกระเรียงตอบแทนบุญคุณ
แปลและเรียบเรียงเรื่องราวโดย สุขุมาลย์
"...มีข้อแม้ว่า ในขณะที่ข้า ทอผ้าอยู่...ท่านจะต้องสัญญาว่า..จะไม่เปิดประตู เข้าไปดูข้างใน อย่างเด็จขาด..." หญิงสาวคาดคั้น ชายหนุ่มให้สัญญา แล้วก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู เงียบหายไปสักพัก ก็มีเสียงของกี่ทอผ้า.. ดัง..กะตั้ง...ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัดตั้ง...ก้องเป็นระยะออกมาจากห้อง เสียงกี่ทอผ้า จะดัง อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ เช้าจนเย็น เสียงจะดัง.ก้องเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ...กะตั้ง..ปัตตั้ง..กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง... ปัตตั้ง......อยู่อย่าง นั้น วันแล้ววันเล่า
และแล้วสามวันต่อมา....เสียงกี่ทอผ้าก็เงียบลง..หญิงสาวเปิดประตูเดินออกมา ในมือถือผ้าที่ทอเสร็จแล้ว.. ท่าทางนางดูจะเหมือนอ่อนเพลียมาก ชายหนุ่มจึงทักนางว่า"..เจ้าคงเหนื่อยมาก.." หญิงสาวสั่นหน้าแล้วยิ้ม ให้กับชายหนุ่มผู้เป็นสามี "..เอาผ้านี่ไปขายในเมือง นะ ข้าคิดว่าคงจะขายได้ราคางามสมใจเจ้า.." ชายหนุ่ม มองผ้าที่นางส่งให้ มันสวยงามมาก สวยอย่างชนิดที่ไม่มีที่ติตรงไหนเลย ชายหนุ่มตะลึงตะลานกับความ สวยงามของผ้าผืนนั้นปากก็พร่ำบอกขอบคุณนางอยู่ตลอดเวลา .. แล้วชายหนุ่มจึงรีบออกเดินทางไปขายผ้า ผืนนั้นในเมืองทันที
เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงในเมืองแล้ว..ก็รีบนำผ้าผืนนั้นออกมาวาง เพื่อเตรียมที่จะขาย..มีผู้คนมากมาย เข้ามารุมดูผ้าผืนนั้น ชายหนุ่มจึงร้องบอกขายผ้าผืนนั้นทันที " ผ้าที่ทอขึ้นอย่างประณีตสวยงาม...มีใคร ต้องการบ้าง " แล้วก็เป็นการบังเอิญ อย่างที่สุดเพราะวันนั้น เป็นวันที่ มีญาติของโตโน่ท่านหนึ่งเดินทาง ผ่านมาทางนั้นเข้าพอดี... และก็เป็นการบังเอิญหรือจะเรียกว่าโชคดีอย่างที่สุดของชายหนุ่มก็เป็นได้..เมื่อ ญาติของโตโน่ท่านนั้นมองไปเห็นผ้าผืนนั้นเข้า..ก็ให้เป็นถูกอกถูกใจในความสวยงามของผ้าอย่างสุดที่ จะระงับ " ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยเห็นผ้าผืนไหนสวยงามถูกใจอย่างนี้มาก่อนเลย" ว่าแล้วเขา..ก็ควักเงิน ให้กับชายหนุ่มมากมาย เพื่อซื้อผ้า ผืนนั้น.. และก่อนจากไปเขายังหันมาพูดกับชายหนุ่มว่า "ถ้าท่านมีผ้าแบบ นี้อีก เอามาขายให้ข้านะอย่าลืม ข้าจะสมนาคุณและให้เงินมากกว่าที่ให้วันนี้อีกเท่าหนึ่ง.. จำไว้นะ มีเมื่อไหร่ เอามาขายให้ข้าอีก"
ชายหนุ่มให้เป็นแสนจะดีใจ ที่ได้เงินมามากอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนเช่นนั้น จึงรีบเอาเงินที่ได้รับนั้นไปซื้อ สะเบียงอาหาร และของฝากมากมายกลับมาบ้าน...เมื่อมาถึงบ้านชายหนุ่มก็รีบเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใน เมืองและไม่ลืมเล่าเรื่องที่ตนโชคดี ได้พบกับญาติของโตโน่เข้าอย่างบังเอิญ...และได้ขายผ้าผืนนั้นไปได้เงิน มากมาย ...ชายหนุ่มเห็นว่าผ้านั้นขายได้ราคาดีจริง ๆก็เกิดความโลภ และกล่าวขอร้องกับนางว่า "....ญาติของ โตโน่ท่านนั้นท่านถูกใจผ้าที่เจ้าทอมาก....อยากได้อีกเจ้าช่วยทอให้ท่านอีกสักผืน สิ".....หญิงสาวทนคำอ้อนวอน ของสามี ไม่ได้ ก็จำใจเดินระทวย เข้าไปทอผ้าให้ ตามคำขอร้องของสามีสุดที่รักอีกครั้ง และนางก็ยังหันมา คาดคั้นสั่งกับชายหนุ่มเหมือนกับกลัวเขาลืมอีกว่า " ท่านอย่าลืมสัญญานะว่า..จะไม่เปิดประตูเข้าไปดูข้างใน อย่างเด็จขาด..."
แล้วเสียงกี่ทอผ้าก็ดัง ...กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัตตั้ง ดังขึ้นมาอีกวาระ....จากนั้น อีกสามวันต่อมา พอเสียงกี่ กระตุกเงียบลงประตูก็ค่อยๆแง้มเปิดออก หญิงสาวดูร่างกายผอมทรุดโทรมลงไปจนแปลกตา นางเดินระทวย ถือผ้าที่ทอเสร็จออกมามอบให้กับชายหนุ่ม แต่ด้วยความดีใจที่เห็นผ้าและคิดถึงแต่รางวัลที่จะได้รับอย่างเดียวนั้น ชายหนุ่มจึงมิได้ เห็นความทรุดโทรมจนผิดสังเกตของหญิงสาวผู้เป็นภรรยา เขารีบตาลีตาเลือก ฉวยผ้าจาก นางแล้วรีบออกเดินทางไปขายผ้าทันที ญาติของโตโน่เห็นชายหนุ่ม ดั้นด้นเอาผ้ามาให้ ก็ดีอก ดีใจเป็นอย่างมากพร่ำพูดชมแต่ความสวยงาม ของผ้าไม่ขาดปาก..."ทำไมมันถึงได้ สวยงามจนไม่มีที่ติทุกผืน แบบนี้ จะหาที่เปรียบเสมือนไม่มีอีกแล้ว"... และได้สมนาคุณ มอบเงินให้ชายหนุ่มมากกว่าคราวที่แล้วหลาย เท่าตัวเมื่อชายหนุ่มได้เงินแล้ว และกำลังจะลากลับญาติของโตโน่ก็พูดขึ้นอีกว่า"..ถ้าท่านยังมีทางที่จะหาผ้า อย่างนี้มาได้อีก ก็นึกถึงข้านะ ข้าจะรับซื้อเองทั้งหมด หามาให้ข้าอีก สิ...." ชายหนุ่มยิ่งคิดโลภ เขาจึงรับปาก ออกไปว่า"..แล้วข้าจะรีบหาผ้าผืนไหม่ มาให้ท่าน..."ว่าแล้วก็อำลากลับเขาเดินนึกมาตลอดทางว่า...ถ้าขาย ได้ราคาดีอย่างนี้เรื่อยไปเขาจะต้องสุขสบายและรวยขึ้นมาอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มขนเงินมากมายกลับมาบ้าน แต่เพราะความคิดโลภ ได้มามากแล้วก็อยากที่จะได้มากขึ้นไปอีก เขา จึงอ้อนวอนหญิงสาวอีกว่า"..ได้โปรดเถิด ขอข้าอีกครั้งเดียว ข้าให้สัญญากับญาติของโตโน่ไปแล้ว ว่าจะเอา ผ้าไปให้ ข้าขอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วข้าจะไม่ขอให้เจ้าทอผ้าให้อีกต่อไป.." หญิงสาว นั้นนางร่างกายทรุดโทรม ลงมากจากการทอผ้าผืนที่สอง แต่นางก็ทนการขอร้องของสามีมิได้ นางนั่งคิด และสุดท้ายก็เอ่ยกับชายหนุ่ม ผู้เป็นสามีว่า "...ข้าจะขึ้นกี่ ถักผ้าให้กับท่านอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย แต่ท่านจะต้องตรงต่อคำสัญญาเหมือนกับทุกๆ ครั้งนะ คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่เปิดประตูและเข้าไปดู ในขณะที่ข้าทอผ้าอยู่ เป็นอันขาด.." กล่าวแล้ว หญิงสาวก็เดินอย่างคนหมดแรง หายเข้าไปในห้อง
เสียง..กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัตตั้ง...ก็เริ่มดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ เสียงกี่กระตุก ดังอย่าง อ่อนแรง เหมือนเศร้าโศรกไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ได้ยิน ชายหนุ่มให้นึกเป็นห่วง และก็เริ่มคิดสงสัย ว่าทำไมนางจึง คอยห้ามไม่ให้เปิดประตูและดูนะ...และเมื่อ ความสงสัยบังเกิดขึ้น และพร้อมกับความเป็นห่วงหญิงสาวผู้เป็น ภรรยาก็บังเกิดขึ้นมาอีกด้วย เขานั่งฟังเสียกี่กระตุกที่ดังเศร้าศร้อยเหมือนระทมทุกข์นั้นอย่างทุรนทุราย...แล้ว เขาก็มาได้คิดขึ้นได้ว่า...เขาก็ได้เงินมามากแล้ว...และก็มีเงินมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมาย...แล้วทำไมเข้าจึง จะคิดโลภอีกเล่า...แล้วอยู่ ๆเขาก็เกิดสังหรห์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แล้วทันทีนั้นเขาก็ วิ่งไปที่ห้องที่นางอยู่นั้น...เขาตรงเข้าทุบประตูและตะโกนบอกกับนางว่า " พอเถอะ...พอแล้ว..ไม่ต้องถัก ผ้าแล้ว...ได้โปรดเถิด " แต่เสียงกี่กระตุกที่ดังอยู่ไม่ยอมหยุดนั้น...คงดังกลบเสียงของเขาเสียจนหมด
ไม่มีเสียงของหญิงสาวตอบรับออกมาเลย ยังคงมีแต่เสียงกี่นั้นกระตุกดัง..ปะตัง...ปะตัง...อยู่อย่างเดิม อย่างเดียว...ความรู้สึกเป็นห่วงนั้นทวีมากขึ้น ๆจนเขาสุดที่จะระงับใจไว้ได้ และลืมสัญญาที่ ให้ไว้กับ หญิงสาวเสียสนิท ชายหนุ่มค่อยๆแง้มเปิดประตูออกและ เข้าไปข้างใน แล้วชายหนุ่ม ก็ต้องชะงัก ตกใจ สุดขีดกับภาพที่เขาได้เห็น...เพราะข้างในห้องนั้นไม่มีหญิงสาว มีแต่นกกระเรียงสีขาวตัวหนึ่ง ร่างกายผอม มาก และขนตามปีกตามตัวแทบจะไม่มีตัวหนึ่ง กำลังนั่งกระชากกี่กระตุกไป และดึงขนจากปีกของตัวเอง ปักแซมเข้าไปกับตัวผ้าที่อยู่ในกี่นั้นอย่างขมักเขม่น...เขาถึงกับพูดขึ้นด้วยความตกใจว่า " โอ้..นก... นกกระเรียง "
เมื่อเสียงตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น...เสียงกี่กระตุกก็หยุดลงอย่างกระทันหัน...นกกระเรียงสีขาวตัวนั้น ก็ค่อย ๆกลับร่างขึ้นกลับมาเป็นหญิงสาวทันที...นางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผู้สามี และร้องให้ คร่ำครวญสะอึก สะอื่นปานจะขาดใจบอกกับเขาว่า "..ฮื่อ ๆๆ..ข้าคือนกกระเรียงตัวที่โดนลูกธนูยิงและ ตกลงมาเอง ข้าได้ท่านช่วยเหลือไว้ ฮื่อๆๆ...จึงไม่ต้องตายไปครั้งนั้น..ข้าจึงอยากจะตอบแทนพระคุณ ของท่านที่เมตตาช่วยเหลือ..จึงแปลงร่างมา...เพราะอยากจะรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณของท่าน.."
และนางยังบอกเขาทั้งน้ำตาอีกว่า " แต่เมื่อท่านได้ เห็นร่างที่แท้จริงของข้าแล้ว...ฮื่อๆๆ..ข้าก็ไม่สามารถที่ จะอยู่กับท่านต่อไปได้อีก ..ข้าจะต้องจากไปเพราะมันเป็นกฏข้อห้ามที่สำคัญ..." ชายหนุ่มรีบบอกและอ้อน วอนนางว่า " อภัยให้ข้าเถิด..ข้าผิดไปแล้วและอย่าจากข้าไปไหนเลย..นางจะเป็นอย่างไรก็ได้..แต่อย่าจากข้า ไปเลย.." แต่นางก็ได้แต่สั่นหน้าและก้มหน้าลงต่ำอย่างเศร้าหมองร้องให้อยู่อย่างนั้น
" ขอให้ท่านจงมีแต่ความสุข ข้าจำต้องขอลา ลาก่อน...ฮื่อๆๆ " เมื่อนางพูดลาชายหนุ่มจบแล้ว หญิงสาวก็เดินออกไป พอร่างของนางออกมาพ้นประตู ก็ค่อยๆ กลับร่างเป็นนกกระเรียง สีขาวอีกครั้ง แล้วทยาน บินขึ้นสู่ท้องฟ้า บินสูงขึ้น สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ชายหนุ่มนั้นก็รีบวิ่งตามนางออกมา แล้วชายหนุ่ม เห็นนกกระเรียงตัวนั้นกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า เขาตะโกนจนสุดเสียงว่า "...ข้าไม่ดีเอง ข้าผิดไปแล้ว ได้ โปรดอย่าจาก ข้าไปเลย.." แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะร่ำให้ คร่ำครวญ และตะโกนร้องเรียกอย่างไร นกกระเรียง ขาวตัวนั้น ก็ไม่มีท่าทีที่จะหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นสามีอีกเลย... ยังคงบิน สูงขึ้นๆ และกระพือปีก เป็นครั้งสุดท้าย เหมือนจะกล่าวลาเขา...และลาจากการเป็นมนุษย์....แล้วบินหายลับ..... ไปจากท้องฟ้า ในที่สุด........
END
BACK
END
"...มีข้อแม้ว่า ในขณะที่ข้า ทอผ้าอยู่...ท่านจะต้องสัญญาว่า..จะไม่เปิดประตู เข้าไปดูข้างใน อย่างเด็จขาด..."
หญิงสาวคาดคั้น ชายหนุ่มให้สัญญา แล้วก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู เงียบหายไปสักพัก ก็มีเสียงของกี่ทอผ้า..
ดัง..กะตั้ง...ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัดตั้ง...ก้องเป็นระยะออกมาจากห้อง เสียงกี่ทอผ้า จะดัง อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่
เช้าจนเย็น เสียงจะดัง.ก้องเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ...กะตั้ง..ปัตตั้ง..กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง... ปัตตั้ง......อยู่อย่าง
นั้น วันแล้ววันเล่า
และแล้วสามวันต่อมา....เสียงกี่ทอผ้าก็เงียบลง..หญิงสาวเปิดประตูเดินออกมา ในมือถือผ้าที่ทอเสร็จแล้ว..
ท่าทางนางดูจะเหมือนอ่อนเพลียมาก ชายหนุ่มจึงทักนางว่า"..เจ้าคงเหนื่อยมาก.." หญิงสาวสั่นหน้าแล้วยิ้ม
ให้กับชายหนุ่มผู้เป็นสามี "..เอาผ้านี่ไปขายในเมือง นะ ข้าคิดว่าคงจะขายได้ราคางามสมใจเจ้า.." ชายหนุ่ม
มองผ้าที่นางส่งให้ มันสวยงามมาก สวยอย่างชนิดที่ไม่มีที่ติตรงไหนเลย ชายหนุ่มตะลึงตะลานกับความ
สวยงามของผ้าผืนนั้นปากก็พร่ำบอกขอบคุณนางอยู่ตลอดเวลา .. แล้วชายหนุ่มจึงรีบออกเดินทางไปขายผ้า
ผืนนั้นในเมืองทันที
เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงในเมืองแล้ว..ก็รีบนำผ้าผืนนั้นออกมาวาง เพื่อเตรียมที่จะขาย..มีผู้คนมากมาย
เข้ามารุมดูผ้าผืนนั้น ชายหนุ่มจึงร้องบอกขายผ้าผืนนั้นทันที " ผ้าที่ทอขึ้นอย่างประณีตสวยงาม...มีใคร
ต้องการบ้าง " แล้วก็เป็นการบังเอิญ อย่างที่สุดเพราะวันนั้น เป็นวันที่ มีญาติของโตโน่ท่านหนึ่งเดินทาง
ผ่านมาทางนั้นเข้าพอดี... และก็เป็นการบังเอิญหรือจะเรียกว่าโชคดีอย่างที่สุดของชายหนุ่มก็เป็นได้..เมื่อ
ญาติของโตโน่ท่านนั้นมองไปเห็นผ้าผืนนั้นเข้า..ก็ให้เป็นถูกอกถูกใจในความสวยงามของผ้าอย่างสุดที่
จะระงับ " ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยเห็นผ้าผืนไหนสวยงามถูกใจอย่างนี้มาก่อนเลย" ว่าแล้วเขา..ก็ควักเงิน
ให้กับชายหนุ่มมากมาย เพื่อซื้อผ้า ผืนนั้น.. และก่อนจากไปเขายังหันมาพูดกับชายหนุ่มว่า "ถ้าท่านมีผ้าแบบ
นี้อีก เอามาขายให้ข้านะอย่าลืม ข้าจะสมนาคุณและให้เงินมากกว่าที่ให้วันนี้อีกเท่าหนึ่ง.. จำไว้นะ มีเมื่อไหร่
เอามาขายให้ข้าอีก"
ชายหนุ่มให้เป็นแสนจะดีใจ ที่ได้เงินมามากอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนเช่นนั้น จึงรีบเอาเงินที่ได้รับนั้นไปซื้อ
สะเบียงอาหาร และของฝากมากมายกลับมาบ้าน...เมื่อมาถึงบ้านชายหนุ่มก็รีบเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใน
เมืองและไม่ลืมเล่าเรื่องที่ตนโชคดี ได้พบกับญาติของโตโน่เข้าอย่างบังเอิญ...และได้ขายผ้าผืนนั้นไปได้เงิน
มากมาย ...ชายหนุ่มเห็นว่าผ้านั้นขายได้ราคาดีจริง ๆก็เกิดความโลภ และกล่าวขอร้องกับนางว่า "....ญาติของ
โตโน่ท่านนั้นท่านถูกใจผ้าที่เจ้าทอมาก....อยากได้อีกเจ้าช่วยทอให้ท่านอีกสักผืน สิ".....หญิงสาวทนคำอ้อนวอน
ของสามี ไม่ได้ ก็จำใจเดินระทวย เข้าไปทอผ้าให้ ตามคำขอร้องของสามีสุดที่รักอีกครั้ง และนางก็ยังหันมา
คาดคั้นสั่งกับชายหนุ่มเหมือนกับกลัวเขาลืมอีกว่า " ท่านอย่าลืมสัญญานะว่า..จะไม่เปิดประตูเข้าไปดูข้างใน
อย่างเด็จขาด..."
แล้วเสียงกี่ทอผ้าก็ดัง ...กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัตตั้ง ดังขึ้นมาอีกวาระ....จากนั้น อีกสามวันต่อมา พอเสียงกี่
กระตุกเงียบลงประตูก็ค่อยๆแง้มเปิดออก หญิงสาวดูร่างกายผอมทรุดโทรมลงไปจนแปลกตา นางเดินระทวย
ถือผ้าที่ทอเสร็จออกมามอบให้กับชายหนุ่ม แต่ด้วยความดีใจที่เห็นผ้าและคิดถึงแต่รางวัลที่จะได้รับอย่างเดียวนั้น
ชายหนุ่มจึงมิได้ เห็นความทรุดโทรมจนผิดสังเกตของหญิงสาวผู้เป็นภรรยา เขารีบตาลีตาเลือก ฉวยผ้าจาก
นางแล้วรีบออกเดินทางไปขายผ้าทันที ญาติของโตโน่เห็นชายหนุ่ม ดั้นด้นเอาผ้ามาให้ ก็ดีอก
ดีใจเป็นอย่างมากพร่ำพูดชมแต่ความสวยงาม ของผ้าไม่ขาดปาก..."ทำไมมันถึงได้ สวยงามจนไม่มีที่ติทุกผืน
แบบนี้ จะหาที่เปรียบเสมือนไม่มีอีกแล้ว"... และได้สมนาคุณ มอบเงินให้ชายหนุ่มมากกว่าคราวที่แล้วหลาย
เท่าตัวเมื่อชายหนุ่มได้เงินแล้ว และกำลังจะลากลับญาติของโตโน่ก็พูดขึ้นอีกว่า"..ถ้าท่านยังมีทางที่จะหาผ้า
อย่างนี้มาได้อีก ก็นึกถึงข้านะ ข้าจะรับซื้อเองทั้งหมด หามาให้ข้าอีก สิ...." ชายหนุ่มยิ่งคิดโลภ เขาจึงรับปาก
ออกไปว่า"..แล้วข้าจะรีบหาผ้าผืนไหม่ มาให้ท่าน..."ว่าแล้วก็อำลากลับเขาเดินนึกมาตลอดทางว่า...ถ้าขาย
ได้ราคาดีอย่างนี้เรื่อยไปเขาจะต้องสุขสบายและรวยขึ้นมาอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มขนเงินมากมายกลับมาบ้าน แต่เพราะความคิดโลภ ได้มามากแล้วก็อยากที่จะได้มากขึ้นไปอีก เขา
จึงอ้อนวอนหญิงสาวอีกว่า"..ได้โปรดเถิด ขอข้าอีกครั้งเดียว ข้าให้สัญญากับญาติของโตโน่ไปแล้ว ว่าจะเอา
ผ้าไปให้ ข้าขอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วข้าจะไม่ขอให้เจ้าทอผ้าให้อีกต่อไป.." หญิงสาว นั้นนางร่างกายทรุดโทรม
ลงมากจากการทอผ้าผืนที่สอง แต่นางก็ทนการขอร้องของสามีมิได้ นางนั่งคิด และสุดท้ายก็เอ่ยกับชายหนุ่ม
ผู้เป็นสามีว่า "...ข้าจะขึ้นกี่ ถักผ้าให้กับท่านอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย แต่ท่านจะต้องตรงต่อคำสัญญาเหมือนกับทุกๆ
ครั้งนะ คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่เปิดประตูและเข้าไปดู ในขณะที่ข้าทอผ้าอยู่ เป็นอันขาด.." กล่าวแล้ว
หญิงสาวก็เดินอย่างคนหมดแรง หายเข้าไปในห้อง
เสียง..กะตั้ง..ปัตตั้ง...กะตั้ง..ปัตตั้ง...ก็เริ่มดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ เสียงกี่กระตุก ดังอย่าง อ่อนแรง
เหมือนเศร้าโศรกไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ได้ยิน ชายหนุ่มให้นึกเป็นห่วง และก็เริ่มคิดสงสัย ว่าทำไมนางจึง
คอยห้ามไม่ให้เปิดประตูและดูนะ...และเมื่อ ความสงสัยบังเกิดขึ้น และพร้อมกับความเป็นห่วงหญิงสาวผู้เป็น
ภรรยาก็บังเกิดขึ้นมาอีกด้วย เขานั่งฟังเสียกี่กระตุกที่ดังเศร้าศร้อยเหมือนระทมทุกข์นั้นอย่างทุรนทุราย...แล้ว
เขาก็มาได้คิดขึ้นได้ว่า...เขาก็ได้เงินมามากแล้ว...และก็มีเงินมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมาย...แล้วทำไมเข้าจึง
จะคิดโลภอีกเล่า...แล้วอยู่ ๆเขาก็เกิดสังหรห์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แล้วทันทีนั้นเขาก็
วิ่งไปที่ห้องที่นางอยู่นั้น...เขาตรงเข้าทุบประตูและตะโกนบอกกับนางว่า " พอเถอะ...พอแล้ว..ไม่ต้องถัก
ผ้าแล้ว...ได้โปรดเถิด " แต่เสียงกี่กระตุกที่ดังอยู่ไม่ยอมหยุดนั้น...คงดังกลบเสียงของเขาเสียจนหมด
เมื่อเสียงตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น...เสียงกี่กระตุกก็หยุดลงอย่างกระทันหัน...นกกระเรียงสีขาวตัวนั้น
ก็ค่อย ๆกลับร่างขึ้นกลับมาเป็นหญิงสาวทันที...นางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผู้สามี และร้องให้
คร่ำครวญสะอึก สะอื่นปานจะขาดใจบอกกับเขาว่า "..ฮื่อ ๆๆ..ข้าคือนกกระเรียงตัวที่โดนลูกธนูยิงและ
ตกลงมาเอง ข้าได้ท่านช่วยเหลือไว้ ฮื่อๆๆ...จึงไม่ต้องตายไปครั้งนั้น..ข้าจึงอยากจะตอบแทนพระคุณ
ของท่านที่เมตตาช่วยเหลือ..จึงแปลงร่างมา...เพราะอยากจะรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณของท่าน.."
และนางยังบอกเขาทั้งน้ำตาอีกว่า " แต่เมื่อท่านได้ เห็นร่างที่แท้จริงของข้าแล้ว...ฮื่อๆๆ..ข้าก็ไม่สามารถที่
จะอยู่กับท่านต่อไปได้อีก ..ข้าจะต้องจากไปเพราะมันเป็นกฏข้อห้ามที่สำคัญ..." ชายหนุ่มรีบบอกและอ้อน
วอนนางว่า " อภัยให้ข้าเถิด..ข้าผิดไปแล้วและอย่าจากข้าไปไหนเลย..นางจะเป็นอย่างไรก็ได้..แต่อย่าจากข้า
ไปเลย.." แต่นางก็ได้แต่สั่นหน้าและก้มหน้าลงต่ำอย่างเศร้าหมองร้องให้อยู่อย่างนั้น
" ขอให้ท่านจงมีแต่ความสุข ข้าจำต้องขอลา ลาก่อน...ฮื่อๆๆ " เมื่อนางพูดลาชายหนุ่มจบแล้ว
หญิงสาวก็เดินออกไป พอร่างของนางออกมาพ้นประตู ก็ค่อยๆ กลับร่างเป็นนกกระเรียง สีขาวอีกครั้ง
แล้วทยาน บินขึ้นสู่ท้องฟ้า บินสูงขึ้น สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ชายหนุ่มนั้นก็รีบวิ่งตามนางออกมา แล้วชายหนุ่ม
เห็นนกกระเรียงตัวนั้นกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า เขาตะโกนจนสุดเสียงว่า "...ข้าไม่ดีเอง ข้าผิดไปแล้ว ได้
โปรดอย่าจาก ข้าไปเลย.." แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะร่ำให้ คร่ำครวญ และตะโกนร้องเรียกอย่างไร นกกระเรียง
ขาวตัวนั้น ก็ไม่มีท่าทีที่จะหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นสามีอีกเลย... ยังคงบิน สูงขึ้นๆ และกระพือปีก
เป็นครั้งสุดท้าย เหมือนจะกล่าวลาเขา...และลาจากการเป็นมนุษย์....แล้วบินหายลับ..... ไปจากท้องฟ้า
ในที่สุด........
