TABENAI NOUNG BOU เมียผู้ไม่กิน แปลและเรียบเรียงเรื่องราวโดย สุขุมาลย์ กระเถิบเข้ามาใกล้ ๆเลยค่ะ..นิทานเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่ากลัวเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นมานานมาแล้ว คือนานมาแล้วมีชายหนุ่มที่สุด ๆจะขี้เหนียวและงกอย่างที่สุด..อยู่นายหนึ่ง..ความ เหนียวและความใจแคบน่ะ..เรียกว่าจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วในโลก..เพราะวายร้ายมากขนาด ที่ว่าอยู่ ๆชายหนุ่มก็ขอแยกจากพ่อแม่พี่น้องของตนออกมาอาศัยอยู่ตัวคนเดียว..เพราะความ กลัวที่ว่า..พ่อแม่พี่น้องจะมาแย่งตัวกิน..เฮ้อ..ดูสิ..อย่างนี้ก็มีนะคะ... ชายหนุ่มผู้นี้มีอาชีพหาของป่าแล้วก็จะเอาไปขายในเมือง..วันหนึ่ง..ชายหนุ่มก็ออกป่าไปหา ของป่าตามปกติ..แต่วันนี้เข้าไปลึกหน่อย..เลยได้ของป่าเป็นสินค้ามามากมาย..วันนี้จึง อารมณ์ดีกว่าทุก ๆวัน..ชายหนุ่มจึงหยุดนั่งพักเหนื่อยตรงขอนไม้อันหนึ่ง..นั่งเพลินแล้วก็เลย นั่งวาดวิมานในอากาศไปเรื่อยเปลื่อย..ชายหนุ่มอยู่ ๆก็รำพึงและพูดออกมาว่า " เฮ้อ..อยู่.. คนเดียวก็เหงา..มีเมียสักคนหนึ่งก็ดีนะ..ฮึ..ฮึ..ฮึ..เอาเมียอย่างที่ขยันขันแข็ง..ทำงานตัวเป็น เกลียวไม่ขี้เกียจ..เอาชนิดที่ไม่ยอมนั่งอยู่ว่าง ๆเลย..ฮึ..ฮึ..ฮึ..ไช่..ไช่..แล้วถ้าได้อย่างที่ไม่กินเลย ด้วยยิ่งดี..ฮึ..ฮึ..ฮึ.." ชายหนุ่มรำพึงออกมาแล้วก็นั่งขำ..ความคิดอันงก งกและความใจแคบ ของตนอย่างสุดจะภาคภูมิใจ..โฮ่..ฮึ..แล้วจะไปหาได้ที่ไหนหล่ะ..พ่อคุณ..ไอ้ที่ไม่กินน่ะ..เฮ้อ อยากจะบ้าตาย..เฮ้อ ชายหนุ่มนั่งวาดวิมานของตนไปเรื่อย ๆ..มารู้สึกตัวอีกทีก็มืดค่ำลงแล้ว..ชายหนุ่มเลยรีบยก เอากระด้งที่ใส่ของป่าไว้เอาขึ้นแบกไว้บนหลัง..แล้วรีบเดินกลับที่อยู่อาศัยของตน..ใน ระหว่างทางที่เกือบจะถึงบ้านของตนอยู่แล้ว..ชายหนุ่มมีความรู้สึกว่า..มีใครก็ไม่รู้สะกดรอย ตามเขามาติด ๆ..ตลอดทาง.." ฮิตะ..ฮิตะ..ฮิตะ.." เสียงรอยเท้าคนน่ะ..ติดตามมาตลอดเลย ชายหนุ่มด้วยความโมโหและรำคาญ..จึงหยุดเดินแล้วตะโกนออกไปว่า " เอ็งเป็นใคร...ที่ตาม ข้ามาน่ะ..ออกมาปรากฏตัวเดี๋ยวนี้เลย "แล้วก็มีเสียงตอบออกมาว่า " ข้าขยันขันแข็ง..ทำงาน ได้ทั้งวัน..ไม่ต้องหยุดพักก็ได้..แล้วแถมข้าก็ไม่กินอีกด้วย..จริง ๆ..นิดเดียวก็ไม่กิน..ข้าจะทำ งานให้เจ้าอย่างคุ้มค่า..นะ..ช่วยรับข้าไว้เป็นเมียของเจ้าด้วยเถิด.." เจ้าของเสียงเป็นสาวที่สวย งามมากนางหนึ่ง..ออกมาปรากฏกายแล้วออกปากขอเป็นเมียของชายหนุ่ม..ชายหนุ่มหยุดคิด และมองพิจราณาดูนาง..แล้วนางก็สวยงามอย่างสุด ๆแบบนั้น..ชายหนุ่มจึงพูดว่า " ฮื่อ..ถ้าเจ้า ขยันแล้วไม่กินด้วย..ก็น่าสนใจ..ตกลงข้ายินดีรับเจ้าไว้เป็นเมียก็แล้วกัน " แล้วชายหนุ่มก็ได้เมียที่มีคุณสมบัติตามความประสงค์ของตัวเองครบทุกอย่าง..เมื่ออยู่กิน ด้วยกันแล้ว..ชายหนุ่มก็เห็นแจ้งและเชื่อแล้วว่า..เมียพเนจรที่ได้มาด้วยความบังเอิญหรือ ความตั้งใจของนางผู้เป็นเมียก็ไม่รู้นะ..ว่าเมียของเขาหน่ะ..ไม่กินจริง ๆ ไม่เห็นกินเลย วันทั้งวันขยันทำงานไม่ได้หยุด..ทำงานตัวเป็นเกลียวไม่เห็นหยุดอยู่ว่างเลยจริง ๆ..ไม่รู้ว่าไปเอา พลังมาจากไหน..เพราะกินก็ไม่ได้กิน..แต่ความที่ชายหนุ่มเป็นคนใจแคบและงก..จึงไม่เคยคิด สงสัยเมียและไม่เคยถามว่ากินอะไรบ้างหรือปล่าว..ชายหนุ่มได้แต่คิดแต่ทางได้อย่างเดียว ชายหนุ่มได้แต่นั่งรำพึงว่า " ขยันก็ขยัน..กินก็ไม่กิน..ไม่เปลืองเรื่องกิน..เลยมีแต่เก็บ..ฮ่า ๆๆ คุ้มค่าจริง ๆเลย..เรา..ฮ่า ๆๆป่านนี้ข้าวในยุ้งคงจะเต็มจนล้นเลยทีเดียวนะนี่..ฮ่า ๆๆ "ชายหนุ่ม รำพึงด้วยความสุขอย่างที่สุด..เฮ้อ..แล้วทำไมยังไม่รู้สึกสงสัยเลยหล่ะ..ว่าไม่กินน่ะ..แล้วมันคน เป็นคนหรือปล่าว..ฮี้..น่ากลัวออก..ว่าไหม?? แล้ววันหนึ่งวันที่เรื่องจะแตกก็มาถึง..เมื่อชายหนุ่มเดินไปเปิดยุ้งข้าวดู..ให้ตายเถอะ..เมื่อเปิด ประตูยุ้งข้าวออกมาแล้ว..ชายหนุ่มให้เป็นตกกระใจจนหงายหลังลงไปเลย..เพราะในยุ้งข้าวน่ะ มีข้าวเหลืออยู่แค่นิดเดียวสองสามกระสอบเอง".เห..มันเกิดอะไรขึ้น..หรือโดนโขมย..เหแปลก ๆ. มากเมื่อวันก่อนยังมีจนเต็มเกือบจะล้นอยู่นี่..เห..ไหงเป็นแบบนี้ไปได้..ชายหนุ่มยืนคิด..แล้วก็คิด หรือเป็นเมียหรือปล่าวนี่..บอกไม่กินแต่หรือแอบมากินหรือโขมยเอาไปให้ใคร..ก็ไม่เห็นมีญาติ เลยด้วยนี่..เห..น่าสงสัย..ฮื่อ..น่าสงสัย..เมียเราหรือปล่าวนี่..ที่โขมยไปจนเกือบจะหมดนี่น่ะ " ชายหนุ่มให้เป็นสงสัยเมียของตนอย่างมากและโมโหอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงเลยเชียวหละ.. ชายหนุ่มบนงึมงำเพราะเสียดายข้าวในยุ่ง"..ฮื่อ..งานนี้เห็นทีจะต้องแอบดูและจะต้องจับให้ได้. อย่างคาหนังคาเขา.." เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มจึงออกอุบาย..บอกกับเมียผู้ไม่กินของเขาว่า " วันนี้ข้าจะออกป่า..ไปลึกมาก แล้วคงจะกลับค่ำ..บางทีอาจจะไม่กลับ..ไม่ต้องห่วงรอข้าแล้ว กัน " บอกเมียแล้วชายหนุ่มก็ทำทีว่าได้เดินทางออกไปแล้ว..แล้วสักพักชายหนุ่มก็ย้อนกลับมา แล้วปีนขึ้นไปแอบอยู่บนขื่อในยุ้งข้าว " ฮื่อ..คอยดูจะจับให้อยู่มัดเลย..นางเมียที่ไม่ซื่อนี่ " แล้วเวลาที่ชายหนุ่มผู้ผัวรอคอยก็มาถึง..เมื่อมีเสียงของบานประตูยุ้งข้าวเปิดออกแล้วเมียผู้ไม่. กินก็ก้าวเข้ามาจริง ๆมายืนจังก้าอยู่หน้ากระสอบข้าวสองใบที่เหลืออยู่.." ฮ่า ๆๆเหอ ๆๆไอ้ผัว งอมงก..ไม่อยู่แล้ว..ส่า..เริ่มเลยดีกว่า..เหอ ๆๆ" นางพูดแล้วก็ทำตาเหลือกกลอกไปกลอกมา อย่างน่ากลัว..แล้วนางก็ก้มลงยกข้าวทั้งสองกระสอบเทใส่ลงไปในหม้อหุงข้าว..แล้วจัดการ ก่อไฟหุ่งข้าวที่เทลงไปทั้งหมดนั้น..เสียงข้าวเดือดดัง..ชากิ..ชากิ..ชากิ..ชากิ..เมื่อข้าวสุกได้ที่. แล้วนางก็นำมานั่งปั้น เป็นก้อนกลม ๆ วางแผ่ไว้จนเต็มพื้นในยุ้งข้าว เรียกว่าเต็มไปหมดจน มองไม่เห็นพื้นเลยทีเดียว..พอนางปั้นข้าวที่หุงจนหมดหม้อแล้ว..นางก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มด้วย ดวงตาเป็นประกาย..ฮี้..น่ากลัวจัง..อย่างนี้นางก็ไม่ใช่คนน่ะสิ..ฮี้.. เมื่อนางลุกขึ้นแล้วก็เอื้อมมือไปแกะมวยผมบนหัว..ปล่อยผมให้ยาวสยายลงมา..นางสะบัด ผมปัดไปปัดมา..แล้วอะไรจะอย่างนั้น..พระเจ้าช่วยข้าด้วยเถอะ..ฮี้.บนหัวตรงกลางหัวของ นางที่นางก้าวผมมวยปิดเอาไว้น่ะ..มีปากอันใหญ่ปรากฏออกมา...อ้าปากพะงาบ ๆอย่างหิว โหย..น้ำลายฟูมปากเลยทีเดียว..แล้วตรงนั้นนางเมียผู้ไม่กินก็ย่อตัวลงแล้วเอื่อมมือไปหยิบข้าว. ที่นางปั้นเรียงเอาไว้เมื่อกี้นั้น..หยิบปาใส่ไปในปากที่อยู่บนหัว..นางปาใส่ ๆ อันแล้วอันเหล่า โยนเหมือนปาลูกบอลใส่ตระก้าไม่มีผิด..เจ้าปากที่อยู่บนหัวของนางก็งับกิน ๆอย่างตะกะ ตะกาม..พอกินข้าวจนหมดแล้ว"เหอ ๆๆ ..เอื๊อก..อ้า..อร่อยจริง ๆเลย..อร่อยเหาะ..ฮ่า ๆๆเหอ ๆๆ" ว่าแล้วนางเมียผู้ไม่ หิวก็หัวเราะร่วนแล้วจัดการจับผมขึ้นเกล้าเป็นมวยเพื่อปังปากผีบนหัวไว้. อย่างเดิม..แล้วนางก็เตรียมจะเดินออกไปจากยุ้งข้าว..ชายหนุ่มเมื่อเห็นทุกสิ่งทุกอย่างหมดแล้ว. ความกลัวทำให้ชายหนุ่มสั่นงันงกไปหมด..กลัวก็กลัว..แต่ว่าความงกของชายหนุ่มมีมากจน ชนะความกลัวเลยทีเดียว..ชายหนุ่มนึกแค้นเมียจอมอุบาทที่กินข้าวของเขาจนหมดยุ้งเลย ชายหนุ่มจึงรวบรวมความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด..กระโดดตุ๊บลงมาจากขื่อ แล้วรีบตะโกนไล่หลัง นางเมียตามออกไป.." เดี๋ยวก่อน..ช้าก่อน..อย่าเพิ่งไป ข้าคิดว่าข้าน่ะอยู่คนเดียวอย่างเมื่อก่อน น่ะดีที่สุดแล้ว..อย่างงั้น..ข้าขอยกเลิกไม่ขอเอาเจ้าเป็นเมียอีกต่อไปแล้ว..ได้ยินหรือปล่าว" " ข้ารับเจ้าเป็นเมีย เพราะเจ้าบอกว่าไม่กิน ๆแล้วนี่มากินข้าวของข้าจนหมดยุ้งเลยนี่!.ไป..ไป.. เชิญออกไปจากบ้านข้าได้แล้ว..ไปเลย.." ชายหนุ่มออกปากไล่ตะเพิดเมียของตนเป็นการใหญ่. แล้วพอสิ้นเสียงไล่ของผัวจอมงก..นางเมียผู้ไม่กินก็หันขวับมาทางต้นเสียง..นางถลึงตาขึ้น ด้วยความโกรธ..แล้วอะไรจะอย่างนั้นร่างกายที่งาม ๆและความงามทั้งหมดที่นางเคยมี..ก็ค่อย ๆ. จางละลายไปจนหมดสิ้นนางกลายร่างเป็นยักษ์ ขยายตัวใหญ่ขึ้น ๆจนกลายเป็นนางยักษ์แก่ ๆ. หน้าตาน่ากลัว " เหอ ๆๆ..มีตะน้า(แอบดูหรือ)..เหอ ๆๆ..ไอ้ผัวงอมงก..กินแค่นี้เองยังมาไล่.. ทีข้าทำงานให้แก่เจ้ามากมายหละ..ฮึ เมื่อเห็นความลับของข้าแล้วก็เห็นทีจะปล่อยไว้ไม่ได้.. เสียแล้ว..เหอ ๆๆ มา..มา..ข้าจะต้องกินเอ็งเข้าไปด้วย..ฮ่า ๆๆโทษฐานแอบดู..เหอ ๆๆ"กล่าว แล้วนางยักษ์ก็เอื่อมมืออันใหญ่ของนางไปตะบบคอของชายหนุ่มผู้ผัว..แล้วจับโยนใส่ลงไป ใน..โอเค่..(โอเค่..คืออ่างใส่น้ำสมัยโบราณ ทำด้วยไม้) นางยักษเมื่อจับผัวจอมงก โยนลงไปในโอเค่แล้ว..ก็ยกโอเค่..ขึ้นเทินไว้บนหัว..จากนั้นก็ออก เดินแล้วมุ่งหน้าเข้ามาในป่า..นางเดิน..โน๊ตฉิ..โน๊ตฉิ..โน๊ตฉิ..เดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ..นางยักษ์. เดินไปปากก็บ่นงึมงำไป..เรื่อย ๆว่า " ชิ..ชิ..ชิ..หนักจริงฮิ...ชิ..ชิ..ชิ..หนักจริงฮิ...เหอ ๆๆ "นางคง จะหนักแต่ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่านางจะหยุดเดินเลย..ส่วนชายหนุ่มผู้ผัวน่ะ..กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นอนนิ่งหน้าซีดอยู่ในโอเค่..จะหนีก็ไม่เห็นว่ามีทางไหนที่จะหนีได้ชายหนุ่มได้แต่นอน คิดถึงแต่พ่อแก้วแม่แก้ว..เห็นทีว่าจะต้องโดนกินแน่แล้วหละคราวนี้.."ฮื่อ ๆๆ..ใครก็ได้ช่วย ข้าด้วยเถิด..ฮื่อ ๆๆ..พระเจ้าช่วยข้าด้วยเถิด..ฮื่อ ๆๆ.."ชายหนุ่มได้แต่นอนครางอยู่อย่างนั้น.. โถ..โถ..โถ..น่าสงสารจังนิ ขยายความ ต้นโชบุ เป็นต้นไม้จะมีดอกออกสีม่วงและมีใบยาวแหลมเรียวรูปร่างคล้าย ๆ, ดาบ..เชื่อกันว่าสำหรับมนุษย์เป็นเครื่องหมายแห่งความเข็มแข็งจะนำมาใช้ในการทำพิธี ต่าง ๆแต่สำหรับพวกยักษ์และภูตผีปีศาจจะกลายเป็นเหมือนอาวุธเป็นเหมือนดาบคอยทิ่ม แทงให้ได้รับความเจ็บปวด..พวกยักษ์และภูตผีปีศาจจึงกลัวมากและจะไม่กล้าย่างกลายไป ใกล้เป็นอันขาด ต้นโยโมงิ เป็นใบไม้จำพวกหญ้าชนิดหนึ่งสำหรับมนุษย์จะเป็นยา..แต่สำหรับ พวกยักษ์และภูตผีปีศาจจะกลายเป็นเหมือนยาพิษเมื่อถูกต้องร่างกายจะมียางออกมาและเจ้า ยางนี้จะติดหนึบแกะอย่างไรก็ไม่ออกพวกยักษ์และภูตผีปีศาจจึงกลัวและจะไม่กล้าย่างกลาย ไปใกล้เหมือนกัน นางยักษ์เดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ..แล้วอยู่ ๆนางก็หยุดกึ๊กลงอย่างกระทันหันเมื่อนางมองเห็นดง ต้นโชบุที่มองเห็นอยู่ข้างหน้า..นางยืนระร้าระรังแล้วปากก็บ่นว่า " เหวอ..ไม่ได้การ..ไม่ได้การ เสียแล้ว..มีดงโชบุอยู่ข้างหน้านี่..ไม่ได้การ..ไอ้ต้นพวกนี้มันมีอาถรรย์เป็นดาบ..ไม่ได้การ..แฮ้ แฮ้ๆๆ " นางพูดแล้วก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง..แต่พอเดินมาได้อีกหน่อยนางก็เห็นดงดอก..โยโมงิ ..ทีนี้นางก็เกิดโมโหขึ้นมาเลยหละ.." โอ้ย..ไหงตรงทางนี้ก็ต้นยาพิษ..โอ้ย..ไม่ได้การ.."ว่าแล้ว นางก็เดินวกไปอีกทาง..นางเดินวกไปวนมา..ปากก็ร้องอยู่แต่ว่า..ไม่ได้การ..ไม่ได้การ.. นางยักษ์เดินอ้อมไปอ้อมมา..ผ่านอ้อมทุ่งกว้างไป..แล้วก็ผ่านอ้อมภูเขาไป.เดินอ้อมทุ่งกว้างอัน แล้วอันเล่า..เดินอ้อมภูเขาลูกแล้วลูกเล่า..แล้วในที่สุดนางก็หมดแรงลงจนได้..นางเหนื่อยจน ยืนหอบ..เห็นทีว่าจะต้องหยุดพักเอาแรงสักหน่อย คิดได้ดังนั้นแล้วนางจึงหยุดลงนั่งตรงใต้. ต้นไม้ต้นหนึ่ง..นางนั่งหอบแฮ๊ก ๆๆ..แต่ผัวงอมงกที่นอนนิ่งอยู่ในโอเค่น่ะ..เมื่อนางยักษ์ย่อ ตัวลงนั่งใต้ต้นไม้แล้วก็เหมือนสวรรค์มาโปรดเขาเลยทีเดียวเพราะต้นไม้ต้นนั้นมีกิ่งยื่นมา ตรงพอดีกับโอเค่บนหัวของนางยักษ์พอดี.." โฮ่..โฮ่..สวรรค์โปรดข้าแล้ว..ฮ่า ๆๆ"ชายหนุ่ม รีบหน่วงกิ่งไม้กิ่งนั้นลงมาแล้วกระโดดกอดกิ่งไม้กิ่งนั้นติดแน่นไม่ยอมปล่อยเลยทีเดียว..กอดติดแน่นอยู่อย่างนั้น ส่วนนางยักษ์น่ะ..ไม่ได้รู้สึกรู้สางและไม่ได้มีลางสังหรน์อะไรตรงไหนเลยว่า..ผัวจอมงกน่ะ ได้โดนสวรรค์ลงมาโปรดเขาไปเรียบร้อยแล้วและหนีออกจากโอเค่..ไปเรียบร้อยแล้วด้วย... นางยักษ์น่ะมัวแต่เหนื่อยและโมโหพวกต้นไม้อาถรรย์ต่าง ๆนั้นอยู่ เมื่อนางนั่งพักจนหาย เหนื่อยแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินทางต่อไป....เพราะอีกนิดเดียวก็จะถึงที่อยู่อาศัยของนางแล้ว..นาง เอามือขึ้นขยับโอเค่ให้อยู่ตรง ๆ แล้วทีนี้นางก็ออกวิ่งเลยหละ...นางวิ่งไปด้วยความเร็ว และรำพึงไปด้วยว่า " ชิ..ชิ..ชิ..หยุดพักสักหน่อย..ก็เบาเบ้าเบา..ฮ่า..ฮ่า ๆๆ" " ชิ..ชิ..ชิ..เนื้อมนุษย์. เหอ ๆๆพวกลูก ๆของข้าต้องดีใจแน่ ๆ.ชิ..ชิ..ชิ...โกชิโซด่ะ.(ของอร่อย)..โกชิโซด่ะ..ฮ่า ๆๆ" เมื่อนางยักษ์กลับมาถึงที่อยู่อาศัยในป่าลึกของนางแล้ว..นางก็ตะโกนเรียกครอบครัวและลูก ๆ. ให้ออกมา.."..ข้ามาถึงแล้ว..เหอ ๆๆ..เอาของอร่อยมาฝากด้วย..เร็ว ๆ..โฮร่า..โฮร่า..พวกลูก ๆ. ของข้า..มา..มา..ส่า..มาดูของอร่อย..มาดูคน..เร็ว ๆ..แม่จับมาให้แล้ว..เนื้อคนงก..คงอร่อยเหาะ เลยหละ..เหอ ๆๆ..เร็ว ๆ..เอามีด..เอาเขียง..ฮ่า ๆๆออกมาด้วย มา..มา..มากินกัน..เหอ ๆๆ " พอพวกยักษ์และลูก ๆของนางออกมาปรากฏกายแล้วนางก็ค่อย ๆยกเอาโอเค่วางลงที่. พื้น...แต่เห...โอเค่น่ะ..ว่างปล่าว..ไม่มีอะไรเลย..ไม่มีแม้แต่เงาของมนุษย์..ตรงไหนเลย...... นางยักษ์พอเห็นว่าข้างในโอเค่ไม่มีอะไรเลย..ว่างปล่าว..อย่างนั้น ทีนี้ก็เท่านั้นหละ นางให้. เป็นโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง.." เห..ไม่ได้การ..มันหนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่?นี่หือ?..เห ไอ้คนงอมงก. ..ฮึ ๆๆแต่คงยังหนีไปไม่ไกลหรอก..เหอ ๆๆ..คอยดูจับได้อีกเมื่อไหร่จะกินให้ไม่เหลือแม้แต่. กระดูกเลย..เหอ ๆๆ " ...ว่าแล้วนางยักษ์ก็ด้วยความโมโห..รีบกระโจนวิ่งออกไปใหม่อีกครั้ง. ...แล้วก็เพราะว่านางเป็นยักษ์ นางจึงวิ่งตามมาทัน..เห็นหลังของผัวจอมงกไวไว..ไหวอยู่. ตรงข้างหน้า...ชายหนุ่มผู้ผัวน่ะ เมื่อนางยักษ์จากไปแล้ว..ก็ลงมาจากต้นไม้แล้วก็ตั้งหน้าตั้ง. ตาวิ่ง วิ่งแล้วก็วิ่ง....แล้วก็ด้วยความที่อยากจะมีชีวิตอยู่ของชายหนุ่ม เขาจึงวิ่งย้อนมาจนถึง. ดงต้นโชบุ...โอ้สวรรค์ได้โปรดเถิด..ชายหนุ่มรีบมุดเข้าไปแอบอยู่ในดงโชบุทันที.. ชายหนุ่มเมื่อตอนที่อยู่ในโอเค่..นั้นเขาได้เห็นและได้ยินว่า..นางยักษ์น่ะกลัวต้นโชบุมาก เขาจึงวิ่งหาดงโชบุและหนีเข้ามาอยู่ข้างในดงนี้..ชายหนุ่มพยายามหมอบและกอดใบโชบุ ไว้แน่น..ตัวสั่นเทาไปหมด..นางยักษ์เมื่อตามมาทันและเห็นหลังของชายหนุ่มไวไว..ไหวอยู่. ตรงนั้น..นางน่ะหน้ามืดตามัวเพราะความโกรธจนไม่มองอะไรแล้ว..และด้วยความโกรธ นางจึงไม่ทันสังเกตว่าที่ชายหนุ่มอยู่ตรงนั้นน่ะ..มันเป็นดงโชบุที่นางกลัวแสนกลัว..นางกระ โดดตุ๊บลงไปตรงกลางดงโชบุเลยหละ..พอกระโดดลงมาแล้วก็คลานเอามือล้วงควานหา.... แล้ว....โฮ่..โฮ่..โฮ่..โฮ่..อะไรจะอย่างนี้นี่เล่า..... นางยักษ์รีบชักมือกลับด้วยความเจ็บปวด..ทรมาณอย่างแสนสาหัต เพราะใบโชบุทุกใบกลับ กลายเป็นมีดดาบ..บาดเสียบแทงนางไปจนทั่วร่างกาย นางยักษ์ร้องขึ้นอย่างโหยหวล..นาง. ให้สุดที่จะแค้นใจที่เหลืออีกนิดเดียวก็จะได้กินผัวจอมงกให้สมกับความแค้นได้อยู่แล้ว..... นางจึงด้วยความเจ็บปวดจึงกระโดดออกไปจากดงโชบุถอยออกมา..นางเอามือปิดหน้าที่โดน ใบไม้อาถรรย์บาดจนใบหน้าของนางนั้นเลอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่หลั่งไหลออกมา..แล้วนาง. ก็ออกวิ่งจากไป..ไปให้พ้น ๆจากตรงนั้น.. แต่โธ่เอ๋ย..โธ่ถัง..คงเป็นเวรกรรมของนาง..ที่จะต้องถึงคราวดับ..นางเพราะเอามือปิดหน้า เอาไว้..นางจึงดันวิ่งโร่พัดเข้าไปในดงต้นโยโมงิ..ที่เป็นพิษสำหรับนางจนได้..โถ..โถ.โถ.. ยางจากใบโยโมงิ..น่ะเกาะติดโฉลมไปจนทั่วร่างของนาง ไม่ว่านางจะสะบัดอย่างไรจะแกะ. อย่างไรก็แกะไม่ออก...นางดิ้นอย่างทุรนทุราย..แล้ว..มันก็สายไปเสียแล้ว..เพราะนางได้ขาดใจ ตายไปตรงนั้น..ในดงโยโมงิ.. ตายอย่างน่าเวทธนาเหลือเกิน.... END